Υπουργείο Ευτυχίας και Προσωπικής Ανάπτυξης

98fae4_881aca9004004acdb7b931e1e95b99b8

Ακούω το δίσκο του Μανώλη Φάμελλου «Η ευτυχία είναι αυτό» και οι ίδιες σκέψεις έρχονται ξανά στο μυαλό. Υπάρχει άραγε κάποιο εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο να νοιάζεται πραγματικά για την ευτυχία των μαθητών του; ‘Η για να το πω ακόμα καλύτερα. Υπάρχει κάποιο εκπαιδευτικό σύστημα που να έχει ως μακροπρόθεσμο στόχο να δημιουργήσει ευτυχισμένους πολίτες;

Πολίτες που να ξέρουν να αυτοπροσδιορίζονται και να αυτοπεριορίζονται; Που να ξέρουν να απολαμβάνουν κάθε μέρα την ανατολή του ήλιου και που να νιώθουν κάθε βράδυ την αγωνία να δουν το φαινόμενο αυτό να επαναλαμβάνεται; Πολίτες που να αγαπούν και να σέβονται τον εαυτό τους; Πολίτες που αντιλαμβάνονται πως όπως όλα στην πλάση, έτσι και εμείς είμαστε κομμάτι του «όλου». Πως το φτερούγισμα μιας πεταλούδας στην Κίνα που δημιουργεί τυφώνα στην Αμερική, δεν είναι μια θεωρία, αλλά πραγματικότητα. Ζούμε τις ζωές μας νομίζοντας πως θα είμαστε για πάντα. Νομίζοντας πως είμαστε τα πάντα.

Κάπως έτσι αφήσαμε τα θαύματα και πια δε μας συγκινούν. Γιατί τα φύλλα θα ξαναπέσουν και θα ξαναβγούν, τα ανθη θα γίνονται πάντα καρποί, η βροχή πάντα θα μας ξεδιψά και ο ήλιος πάντα θα βγαίνει. Και ψάξαμε την ευτυχία αλλού. Προσθέσαμε και προσθέσαμε, θέλω και ανάγκες στη ζωή μας. Και ενώ αρχίζουμε και αντιλαμβανόμαστε τη ματαιότητα όλων αυτών, δυσκολευόμαστε να γυρίσουμε πίσω. Στην απλότητα και στη ροή που υπάρχει ούτως ή άλλως μέσα στη φύση μας.

Μα ποιο Υπουργείο ενδιαφέρεται πραγματικά για κάτι τέτοιο; Νομοθετούν, ξανανομοθετούν, φτιάχνουν αναλυτικά προγράμματα, εισάγουν καινοτομίες και τεχνολογίες και δημιουργούν ή θέλουν να δημιουργήσουν τους πολίτες του μέλλοντος. Και όπως είχε πει ο Κώστας ο Φωτεινός ψάχνουν για λύσεις μέσα στο πρόβλημα, ενώ καμιά φορά η λύση βρίσκεται έξω από αυτό.

Δεν είναι τα γνωστικά αντικείμενα, οι τέχνες, οι μέθοδοι, οι μισθοί ή οτιδήποτε άλλο το βασικό θέμα στην παιδεία και την κοινωνία γενικότερα. Το θέμα και η λύση είναι στον άνθρωπο. Πώς ένα παιδί θα μάθει να συνεργάζεται αν ο δάσκαλος ή ο γονιός δεν το ξέρει, πώς θα μάθει να εκτιμάει αν ο δάσκαλος ή γονιός του δεν εκτιμάει, πώς θα μάθει να αγαπάει, να σέβεται, να χαίρεται με τα απλά, να νιώθει ασφαλής αν ο δάσκαλος ή ο γονιός δεν το κάνει και πολλές φορές ούτε καν για τον εαυτό του.

Κάθε γονιός και κάθε εκπαιδευτικός είναι ο αγγελιαφόρος του μέλλοντος. Και όλοι εμείς που έχουμε το θάρρος και το θράσος να εμπλεκόμαστε με τον πυρήνα του μέλλοντος, τα παιδιά, πρέπει μέσα μας να είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε, γιατί το χρέος δε θα βαραίνει μόνο εμάς και την εποχή μας, αλλά ολόκληρη τη ροή.

 Αφιερωμένο σε τρεις Δασκάλους: Την Βέτα Γεωργιάδου, τον Θόδωρο Βαλαχή και τον Δημήτρη Αποστολάκη.

Άγγελος Πατσιάς

www.angelospatsias.com

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s