Το δημοτικό σχολείο Αρκεσίνης, Αμοργού

Να σας απασχολήσω λίγο από την ανάλυση των διεθνών εξελίξεων; Θα σας μιλήσω για ένα δημοτικό σχολείο, ένα από τα εκατοντάδες που είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν ανά την Ελλάδα.

Το μικρό δημοτικό σχολείο του χωριού Αρκεσίνη, στην Αμοργό. Για να πας στην Αρκεσίνη διασχίζεις 15 χιλιόμετρα δύσκολου δρόμου, στο χείλος της απόκρημνης ομορφιάς, που ενέπνευσε στον Λυκ Μπεσσόν το «Απέραντο Γαλάζιο». Βρεθήκαμε εκεί, την περασμένη Δευτέρα, νύχτα της πανσελήνου, για την παράσταση κουκλοθεάτρου «Οσο πιο γρήγορα». Ο θίασος «Τα φτερά του μύθου» ήταν προσκεκλημένος του «Αστερισμού της Αμοργού», που είναι ένα εναλλακτικό φεστιβάλ- μπιζουδάκι, απολύτως εθελοντικό και στη διοργάνωση και στη συμμετοχή. Με τις καθημερινές εκδηλώσεις του σκορπισμένες σοφά σε όλο το νησί.

Η πανσέληνος πάνω απο προαύλιο του σχολείου

Το σχολείο χτίστηκε το 1926 (η Αμοργός έχει παράδοση στην εκπαίδευση και αυτό φαίνεται στην αισθητική του νησιού και στην ευγένεια των ανθρώπων του). Είναι ένα πανέμορφο κτίριο, που γίνεται ακόμα ομορφότερο από τις ζωγραφιές στον περίβολό του, που κάθε χρόνο αλλάζουν ανάλογα με το θεατρικό έργο που παρουσιάζουν οι μαθητές στο τέλος της χρονιάς. Και που ζωγραφίζουν οι ίδιοι, μαζί με τις δύο δασκάλες τους. Ενα άλλο θεατρικό το χειμωνιάτικο, παρουσιάζεται στη μόνιμη σκηνή, που υπάρχει στο εσωτερικό του σχολείου, με σκηνικά ζωγραφισμένα επίσης από τα παιδιά και τις δασκάλες. Υπάρχει ακόμα μπαξεδάκι, όπου τα παιδά φυτεύουν και καλλιεργούν. Αγαπούν το σχολείο τους, το προσέχουν και το προστατεύουν, μας λέει η Μαριάννα, η γλυκύτατη δασκάλα που συναντήσαμε.

Η μαγική πόλη της Δήμητρας, μετά την παράσταση,στην αυλή του σχολείου της Αρκεσίνης, με φόντο μια σχολική αίθουσα.


Ολα καλά, όλα ανθηρά; Οχι βέβαια…το σχολείο έχει μόνο 10 μαθητές…και του χρόνου προβλέπεται να γίνει μονοθέσιο. Και είνα ήδη πρϊόν συγχώνευσης τριών σχολείων γειτονικών χωριών. «Δεν ξέρω τί θα κάνω αν μείνω μόνη», λέει η Μαριάννα, «ούτε να τα προσέξεις αποτελεσματικά δεν μπορείς αν είσαι ένας, πόσο μάλλον μαθησιακά να τα καλύψεις…διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικό επίπεδο..κάθε παιδί είναι μοναδικό.Και υπάρχουν κι όλες οι άλλες διοικητικές δουλειές…Η Αρκεσίνη π.χ.είναι κέντρο διανομής των βιβλίων όλου του νησιού. Πρέπει να τα καταγράψω, να τα κατανείμω…με βλέπουν οι χωριανοί να φεύγω στις 4 από το σχολείο και απορούν». 

Δεν ξέρω τί να της πω…η αδυσώπητη γλώσσα των μνημονίων είναι οι αριθμοί…ο «ρεαλισμός» των οικονομικών μεγεθών ενάντια στη μαγεία της διάπλασης ενός μικρού πρίγκιπα, ενάντια στο κουράγιο και τη φλόγα μιας εκπαιδευτικού.



Η Μαριάννα είναι μια δασκάλα που θα τη θυμούνται οι μαθητές της για πάντα. Και οι μαθητές θα θυμούνται την παράσταση που με ενθουσιασμό παρακολούθησαν. Και μεις θα θυμόμαστε, πως για να υπάρξουν θαύματα, πρέπει να πιστέψουμε στα θαύματα, όπως έλεγε ο μεγάλος Κάρολος Κουν.
Εφυγα πιστεύοντας βαθειά, πως η Μαριάννα και οι δασκάλες σαν αυτή δεν θα τα παρατήσουν, όσο πιο δύσκολα κι αν γίνουν τα πράγματα. Γι΄αυτή τη μία δασκάλα, για καθένα απ΄αυτά τα δέκα παιδιά, έχουμε χρέος να παλέψουμε, να μην τα παρατήσουμε κι εμείς.


Υ.Γ. Θα’θελα πολύ ο Νίκος Φίλης να επισκεφθεί μερικά τέτοια σχολεία.

Της Ευγενίας Λουπάκη

 

Advertisements
This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s