Le vent nous portera

ce2d71082c3a1a35496608c2ed86c666

Εικοσιένα χρόνια κοινής ζωής. Δίπλα μου σε όλα. Μαζί μου σε όλες τις διακοπές. Παρέα μου στον βραδινό ύπνο. Αν μπορούσε θα καθόταν και σε καρέκλα στο τραπέζι όταν έτρωγα. Το μικρό ταλαιπωρημένο κουταβάκι που είχα βρει εξελίχθηκε σε έναν υπέροχο και γλυκό ενήλικα και στον τρυφερότερο και πιο γκρινιάρη ηλικιωμένο με επιλεκτική κουφαμάρα σκυλάκο. Ακόμα και όταν πια τα πόδια του δεν τον κρατούσαν, το μάτι του ζωντάνευε με το που έβλεπε φαγητό ή μπάλα. Του άρεσε πάντα η μουσική. Έψαχνε να βρει από που βγαίνει. Μου λείπει ο σκύλος μου. Αυτά.

Stucano Closer

dimartblog

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s