Η Αθήνα ξεκινάει από το Θησείο!

ab0a6c_27a5a0172c3d4de6b6823fae8e77442e~mv2_d_2319_1552_s_2

© Νόννα Νταϊγκορόντοβα

Ο Αλί είναι ένας παλιός μου γνωστός, με τον οποίο είχαμε συνεργαστεί σε ένα πρόγραμμα για μετανάστες. Δέχτηκε αμέσως να δώσει συνέντευξη για το Solomon αλλά προσπαθούσαμε μέρες να βρεθούμε, καθώς δουλεύει μέρα-νύχτα, ακόμη και τις Κυριακές. «Συγγνώμη!» μου έλεγε στεναχωρημένος, «Έχω ανάγκη, πρέπει να δουλέψω τώρα που υπάρχει δυνατότητα». Έκανα υπομονή και μια μέρα καταφέραμε τελικά να συναντηθούμε στο Θησείο.
Ο Αλί έρχεται από το Κασμίρ, μια χώρα που δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Για αυτούς που δεν ξέρουν, το Κασμίρ βρισκόταν ανάμεσα από την Ινδία, το Πακιστάν και την Κίνα, και λένε πως από τα βουνά του πηγάζουν όλα τα νερά του κόσμου!

Σκέφτηκα πως είναι πολύ συμβολικό που διάλεξε ως περιοχή συνάντησης το Θησείο. Μεταφορικά μπορούμε να πούμε ότι από εδώ ξεκινάει η Αθήνα, αυτή η Αθήνα που αγαπάμε όλοι – τόσο αρχαία και τόσο σύγχρονη ταυτόχρονα. Περπατάμε με τον Αλί στο πράσινο πάρκο δίπλα στο σταθμό και αρχίζει την ιστορία του, μια ιστορία ενός αγοριού που ταξιδεύει για τα ξένα. Όπως ακριβώς έκανε και το ελεφαντάκι μας, θυμάστε;

Πόσα χρόνια πάνε που ήρθες στην Ελλάδα; Από πού ξεκίνησες και τι σε οδήγησε σε αυτή την επιλογή;

Ήρθα από το Κασμίρ, μια χωρά που βρισκόταν σε κατάσταση πολέμου για πολλά χρόνια. Ο πόλεμος πλέον έχει σταματήσει αλλά η χώρα είναι ως επί το πλείστον υπό Ινδική κατοχή. Δεν υπάρχει πια ελεύθερη ζωή και για αυτόν το λόγο αναγκάστηκα να φύγω. Οι διπλανές χώρες που μπήκαν στο Κασμίρ μοίρασαν τη γη μας και πολλές οικογένειες βρέθηκαν σε διαφορετικές χώρες. Η κατάσταση έγινε πολύ δύσκολη και έτσι αποφάσισα να πάω σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα, να αλλάξω τη ζωή μου και να έχω τη δυνατότητα να βοηθήσω την οικογένειά μου. Ξεκίνησα το ταξίδι μου το 2002 από το Κασμίρ που αποτελούσε ήδη κομμάτι του Πακιστάν, πέρασα στην Περσία, την Τουρκία και έφτασα τελικά στην Ελλάδα. Θυμάμαι ότι έκανε κρύο – πολύ κρύο – ήταν Γενάρης, είχε χιόνι και η θερμοκρασία ήταν κάτω από το μηδέν. Την τελευταία εβδομάδα μείναμε χωρίς φαγητό, δεν είχαμε τίποτα άλλο πέρα από νερό.

Τέλος πάντων, το 2002 έφτασα στην ελληνική γη και είμαι πλέον 14 χρόνια εδώ.  Λίγο πολύ πάλεψα, τα κατάφερα και σήμερα κάνω διάφορες δουλειές. Από την αρχή έκανα πάντα ο,τι μπορούσα όσο καλύτερα γινόταν και προσπαθούσα να είμαι μέσα σε όλα. Πιστεύω ότι τα πήγα πολύ καλά. Όταν πρωτοήρθα, οργανώσεις, κοινότητες και σύλλογοι από διάφορες ξένες χώρες δεν υπήρχαν. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Δεν υπήρχαν διερμηνείς όπως σήμερα, δεν υπήρχε κοινωνική υπηρεσία τόσο ανοιχτή, δεν υπήρχαν μη κυβερνητικές οργανώσεις. Τώρα ο μετανάστης που έρχεται στη χώρα βρίσκει εύκολα βοήθεια. Τότε δεν υπήρχε κάτι τέτοιο.  Ένα πράγμα όμως ήταν πιο εύκολο – τότε, στις αρχές του 2000, δεν υπήρχε τέτοιο μπάχαλο, οπότε ήταν και πιο εύκολη η πρόσβαση σε χαρτιά και άσυλο. Σήμερα δυστυχώς δεν είναι έτσι.

Εσύ όταν ήρθες πήρες πολιτικό άσυλο;

Ναι. Πορεύτηκα με αυτό για 7 με 8 χρόνια, στη συνέχεια άλλαξα τα χαρτιά μου και έβγαλα κανονική άδεια παραμονής. Τέλειωσα εδώ γυμνάσιο και με αυτή τη βάση ξεκίνησα να δουλεύω ως διερμηνέας – μεταφραστής για πέντε χρόνια.

Τι γυμνάσιο ήταν αυτό;

Πρόκειται για σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Ήθελα να τελειώσω και το λύκειο, μπήκα, αλλά λόγω δουλειάς και ενός χειρουργείου που έκανα δεν τα κατάφερα. Βλέπεις, τότε που ήρθα στην Ελλάδα, κάποια πράγματα ήταν πιο δύσκολα και κάποια πιο εύκολα, ακριβώς αντίθετα από ό,τι συμβαίνει σήμερα. Τότε δεν υπήρχε μεγάλη βοήθεια για να τακτοποιήσει ένας μετανάστης τον εαυτό του σε μια ξένη κοινότητα. Σήμερα αυτό γίνεται. Αλλά τώρα δεν υπάρχει το νομικό έγγραφο για την εύκολη μετακίνηση ενός ανθρώπου στην κοινωνία, τη δουλειά.

 Σκέφτηκα μερικές φορές «Τι να κάνω στην Ελλάδα με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα;». Η οικογένειά μου, που βρίσκεται στην Ελβετία και την Αγγλία, μου έλεγε να φύγω, αλλά τα χαρτιά που είχα με δέσμευσαν εδώ… Όταν έρχεται ένας άνθρωπος σε μια ξένη χώρα, δεν το κάνει επειδή του ήρθε ξαφνικά η ιδέα, δεν θέλει έτσι απλά να αφήσει το έδαφός του, την οικογένειά του, το σπίτι του και να πάει να τον εκμεταλλεύονται και να κουράζεται σε μια ξένη χώρα. Προσπάθησα να πάω αλλού, αλλά στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα: αν ένας μετανάστης θέλει να πάει σε άλλη χώρα για να συνεχίσει και να βελτιώσει τη ζωή του, δεν έχει το περιθώριο, δεν του δίνουν άδεια να φύγει. Έχει μόνο δυο επιλογές: ή να επιστρέψει εκεί από όπου ήρθε ή να κάτσει να περιμένει μέχρι να αποφασίσουν άλλοι για την τύχη του.

Σήμερα όμως μπορείς να φύγεις; Ή εννοείς ότι δεν μπόρεσες να το κάνεις αυτό στην αρχή;

Λόγω του ασύλου δεν μπόρεσα να ταξιδέψω. Σήμερα που έχω αυτήν τη δυνατότητα έχω δεσμευτεί πολύ και δεν έχω το κουράγιο πλέον να πάω σε άλλη χώρα… Είμαι 42 χρονών και το κουράγιο που είχα τότε δεν το έχω πια. Θα πρέπει να ξεκινήσω τα πάντα από την αρχή, θα χρειαστώ μερικά χρόνια να σταθεροποιηθώ. Άσχετα που έχω συγγενείς εκεί. Ο καθένας έχει τη δική του ζωή, καταλαβαίνεις;

Θέλω να πω, αν υπήρχαν ευκαιρίες για τους μετανάστες να μετακινηθούν πιο εύκολα σε χώρες που έχουν συγγενείς, τότε θα ήταν αλλιώς τα πράγματα. Αλλά αυτήν τη στιγμή ξέρουμε την κατάσταση στα σύνορα και δεν έχει νόημα να το συζητήσουμε άλλο. Το να πάρεις στα χέρια σου την άδεια διαμονής είναι ένα πράγμα, αλλά το να παραμένεις με την άδεια αυτή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Εάν δουλεύω 12 χρόνια με ένσημα και ένα χρόνο μετά δεν έχω δουλειά, τα ένσημά μου αποτελούν μια μικρή βοήθεια για τον ΟΑΕΔ, αλλά όταν πάω να ανανεώσω τα χαρτιά μου, μου λένε «Α, τώρα δεν έχεις ένσημα!». Ναι, όμως έχω δουλέψει 12 χρόνια. Νομίζω ότι το κράτος πρέπει να δώσει μεγαλύτερη προσοχή σε αυτό το θέμα. Ένας νόμιμος μετανάστης που παραμένει σταθερά στην κοινωνία και είναι  καλός πολίτης, πρέπει να έχει άδεια διαμονής. Είναι άδικο να ακυρώνονται τα νόμιμα έγγραφα επειδή ο μετανάστης δε βρίσκει δουλειά ή ο εργοδότης δεν του κολλάει ένσημα. Δεν φταίει ο μετανάστης που πέρασε τη μισή του ζωή σε μια ξένη χώρα αν σήμερα άλλαξαν τα πράγματα. Είναι άνθρωπος και όχι κατοικίδιο που σήμερα τον δέχεσαι και αύριο του λες ότι πρέπει να φύγει γιατί δεν έχεις τι να του δώσεις. Ένας μετανάστης στην Ελλάδα δε νιώθει σταθερότητα, είναι τραγικό να σκέφτεσαι καθημερινά «Τι θα γίνει αύριο με μένα;».

Δεν ξέρω αν έχεις ακούσει εσύ κάτι τέτοιο αλλά εγώ άκουσα μερικές φορές «Δεν σε κάλεσε κανείς εδώ, φύγε στην χώρα σου και κάνε το κουμάντο σου εκεί!».

Ναι, έχουν γίνει και σε μένα αυτά. Δυστυχώς υπάρχει αυτό, θα έλεγα ότι 80 στους 100 κάτι τέτοιο θα σου πουν. Υπάρχει ρατσιστική συμπεριφορά και μίσος προς τον ξένο. Το είδα και από την παρέα μου και από συνεργάτες που δουλεύαμε πολλά χρόνια μαζί. Και εκεί που δούλευα ως εθελοντής αλλά και στην κανονική μου δουλειά έχει συμβεί κάτι ανάλογο, λένε τέτοιες κουβέντες. «Δεν είναι η χώρα σου, πήγαινε στην χώρα σου». Μπορούν να το πουν και με αστείο τρόπο, που μοιάζει αστείο αλλά δεν είναι καθόλου. Κάποιους τους ενοχλεί η εμφάνισή σου. Αλλά μέσα σε αυτούς υπάρχουν και καλοί άνθρωποι που αρνούνται τέτοιες κουβέντες και μαζί τους δεν αισθάνεσαι ποτέ μετανάστης ή ξένος. Μόνο που αυτοί είναι λίγοι. Αυτό βέβαια έχει μεγάλο αντίκτυπο στην ψυχολογία του ανθρώπου, κλείνεσαι στον εαυτό σου, θες να πεις κάτι αλλά φοβάσαι.

Και από την άλλη, τις στιγμές που λειτουργεί η αυτοάμυνά σου και προσπαθείς να πεις σε κάποιον που σε βρίζει πως και εσύ είσαι άνθρωπος, καταλήγετε στο να έρθει η αστυνομία, η οποία όμως δε σε υποστηρίζει, είναι πάντα στην πλευρά του Έλληνα. Είναι κάτι που έχω πάθει και εγώ μερικές φορές. Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δείχνει ότι σε προστατεύει, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα. Ερχόμαστε στην Ευρώπη, η οποία υποτίθεται πως θέτει το παράδειγμα σε όλο τον κόσμο ως πιο προχωρημένη στα δικαιώματα των ανθρώπων, αλλά μετά βλέπουμε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Δεν μπορείς να εκφράσεις ελεύθερα τον εαυτό σου εκεί που δεν σε συμπαθούν, δε νιώθεις άνετα.

«γιατί ενοχλεί τους άλλους σε τι Θεό πιστεύω εγώ;»

Έχεις ακούσει ποτέ «Γιατί εσύ που είσαι Μουσουλμάνος ήρθες στη χριστιανική χώρα και δεν πήγες να μεταναστεύσεις σε κάποιο μουσουλμανικό κράτος;» – Τι μπορείς να απαντήσεις σε κάτι τέτοιο;

Ναι, το έχω ακούσει και αυτό. Τώρα πλέον μπορώ να απαντήσω. Γιατί όταν το άκουσα πρώτη φορά έμεινα άφωνος. Όταν έφυγα από τη χώρα μου δεν σκέφτηκα «Είμαι μουσουλμάνος και πρέπει να πάω σε μουσουλμανικό κράτος». Γιατί στη χώρα μου υπάρχουν Χριστιανοί, Βουδιστές και πολλές άλλες θρησκείες. Δεν υπάρχει ρατσισμός. Άμα θέλει κάποιος να κτίσει σπίτι ή να πιάσει δουλειά δεν του το απαγορεύει κανείς. Σε μας κυκλοφορούν άνθρωποι που φαίνονται διαφορετικοί, ντύνονται με τη δική τους φορεσιά, μιλούν σπαστά τη γλώσσα μας (όπως μιλώ εγώ τα Ελληνικά), αλλά δεν τους βλέπουμε ως ξένους και δεν τους ονομάζουμε ξένους.

Όταν αποφάσισα να φύγω στο εξωτερικό, σκεφτόμουν πως παντού είναι άνθρωποι. Μόλις έφτασα όμως στην Ελλάδα, είδα κάτι καινούριο. Δεν θυμάμαι να έχω δει κάτι τέτοιο στο Κασμίρ. Πολλοί άρχισαν να με ρωτούν «Γιατί είσαι Μουσουλμάνος και ήρθες στους Χριστιανούς;». Μα, υπάρχει διαφορά; Ο καθένας από εμάς κουβαλάει μια πίστη, έχουμε το δικαίωμα στην ελευθερία θρησκευτικής έκφρασης. Ο καθένας μόνος του διαλέγει σε τι πιστεύει. Γιατί ενοχλεί τους άλλους σε τι Θεό πιστεύω εγώ; Έτσι, όταν με ρωτούσαν γιατί ήρθε ο Μουσουλμάνος στην Ελλάδα, στην αρχή δεν είχα απάντηση. Τώρα όμως έχω: Επέλεξα μια χώρα όπου υπάρχουν άνθρωποι και για αυτόν ακριβώς το λόγο ήρθα.

Νομίζω πως ήρθε η κατάλληλη στιγμή να μου πεις γιατί διάλεξες την Ελλάδα. Θυμάμαι μια όμορφη ιστορία που μου είχες πει κάποτε…

Ανήκω σε μια μορφωμένη και πλούσια οικογένεια που στον πόλεμο έχασε τα πάντα. Ο πατέρας μου ήταν στρατιώτης και όταν βγήκε στη σύνταξη άνοιξε μια πολύ μεγάλη ταβέρνα μαζί με ενοικιαζόμενα δωμάτια. Εκεί έρχονταν πολλοί Ευρωπαίοι από όλες τις χώρες – Γερμανοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Έλληνες… Αλλά και Αμερικάνοι και άνθρωποι από μουσουλμανικές χώρες. Γιατί το Κασμίρ είναι ένα πανέμορφο και πνευματικό μέρος. Έχουμε τα ψηλότερα βουνά του κόσμου και οι άνθρωποι έρχονταν για να τα ανέβουν! Στη διάρκεια του ταξιδιού τους, λοιπόν, έμεναν και έτρωγαν στην επιχείρηση του πατέρα μου.

Τι έβλεπα λοιπόν; Ξυπνάει ο Γερμανός επτά το πρωί, παίρνει την εφημερίδα του, πίνει το καφέ του. Αν τον ρωτήσεις κάτι απαντάει, αλλά δε θα ανοίξει την κουβέντα αυτός. Πολύ ψύχραιμοι άνθρωποι. Έτσι ήταν και οι άλλοι. Εντάξει οι Ιταλοί ήταν λίγο πιο ρομαντικοί αλλά και πάλι με όρια, δείχνανε σεβασμό αλλά μαζί τους δεν ένιωσα ποτέ τόσο άνετα. Οι Έλληνες ήταν διαφορετικοί από όλους. Δεν είχαν συγκεκριμένες ώρες για να κοιμηθούν ή να ξυπνήσουν. Ο ένας έβαλε αιώρα στο δένδρο και άραζε, ο άλλος έβαλε χαλί κάτω και φιλοσοφούσε. Μας ζητούσαν να σφάξουμε πρόβατα και κατσικάκια, τα ψήνανε στο δάσος και χόρευαν. Αναρωτιόμουν! «Είναι και αυτοί Ευρωπαίοι;». Γιατί όλοι οι άλλοι ήταν πολύ κλειστοί, οι Έλληνες αντίθετα ήταν πάντα με χαμόγελο, πλάκα, κουβέντα, ερωτήσεις. Φαντάσου ότι μας μάθανε να φτιάχνουμε σουβλάκια και καλαμάκια! Ναι, ναι, μη γελάς!

Όταν λοιπόν έγινε η καταστροφή στην χώρα μου και σκεφτόμουν πού να πάω, ο πατέρας μου είπε «Όλοι πάνε στην Αγγλία, πήγαινε και εσύ εκεί». Και τότε του απάντησα «Πατέρα, εγώ θα πάω στην Ελλάδα!». Ήταν μεγάλη έκπληξη για την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου, πρώην στρατιώτης, ήξερε κάποια πράγματα και προσπάθησε να με σταματήσει «Η Ελλάδα είναι πολύ όμορφη και πλούσια χώρα, αλλά δεν έχει καλό μέλλον. Από δω και πέρα η επιλογή είναι δική σου». Αυτά μου είπε πριν 14 χρόνια, σήμερα όμως καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχε. Διάλεξα την Ελλάδα γιατί οι Έλληνες που έρχονταν στο Κασμίρ μας έδειχναν κάτι θετικό. Τώρα τι να πω… Ποιοι ήταν αυτοί; Γιατί δεν βρίσκω τέτοιους ανθρώπους εδώ; Βρήκα πολύ λίγους. Και ξέρεις τι; Πριν έρθω διάβασα πολλά άρθρα για την Ελλάδα, για τη δημοκρατία αυτής της χώρας, τα δικαιώματα των ανθρώπων, και ενθουσιάστηκα πάρα πολύ. Σκέφτηκα πως είναι ένας επίγειος παράδεισος! Αλλά αυτοί οι κανόνες δε λειτουργούν στην ουσία, όλα είναι όμορφα μόνο στη θεωρία και τα κείμενα.

Θα άλλαζες κάτι στη ζωή σου αν είχες μια μηχανή του χρόνου; Θα ξαναερχόσουν στην Ελλάδα;

Δύσκολη ερώτηση. Δεν μπορώ να πω ότι πέρασα πολύ άσχημα εδώ. Η Ελλάδα είναι πλέον ένα κομμάτι του εαυτού μου. Βρήκα και εδώ αγάπη. Αλλά αν μιλήσουμε για το να κτίσεις ένα μέλλον, να κάνεις οικογένεια, να νιώθεις αξιοπρέπεια… Τότε όχι, δεν θα διάλεγα ξανά την Ελλάδα. Θα πήγαινα με την υπόλοιπη οικογένειά μου στην Αγγλία. Εκεί τους μετανάστες δεν τους αντιμετωπίζουν ως άχρηστους και το κράτος προτιμάει να τους έχει στο νομικό του πλαίσιο, δίνοντας πολλές ευκαιρίες για ενεργούς και εργατικούς ανθρώπους.

Θα ήθελες να γυρίσεις στην πατρίδα σου;

Ναι, θα το ήθελα πάρα πολύ, μακάρι να γίνουν τα πράγματα εκεί έτσι όπως πρέπει.

Μετά το πόλεμο σε ποιες χώρες ανήκει το Κασμίρ;  

Είναι μοιρασμένο σε τρεις χώρες. Μισή γη πήρε η Ινδία. Η περιοχή τους είναι γεμάτη στρατό και φαντάρους, και οι ντόπιοι αντιμετωπίζονται χειρότερα και από σκυλιά του δρόμου. Άλλο μεγάλο κομμάτι ανήκει στο Πακιστάν, όπου εκεί η ζωή είναι πιο εύκολη, υπάρχει ελευθερία. Τρίτο μικρό κομμάτι ανήκει στην Κίνα, η οποία άρπαξε τη γη μας με την πρώτη ευκαιρία. Ξέρεις, υπάρχουν κάποιοι που μπαίνουν στον τσακωμό και αντί να βοηθήσουν, κλέβουν ο,τι προλάβουν. Δεν υπάρχει η χώρα μου, το Κασμίρ, στον παγκόσμιο χάρτη πια.

Σε έχει επηρεάσει η προσφυγική κρίση; Εννοώ, μερικοί ίσως σε μπερδεύουν με πρόσφυγα, ίσως ακόμη και η εμφάνισή σου να προκαλεί μίσος…

Ναι, σίγουρα τα πράγματα έγιναν πιο σκληρά. Δεν θυμάμαι να υπήρχε τόσο μίσος όταν ήρθα στην Ελλάδα. Τώρα; Τι φταίει; Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες; Δεν ξέρω… Όλα αυτά πρέπει να τα ελέγχει το κράτος. Αν το κράτος πάει στραβά τότε και τα παιδιά του πάνε στραβά. Ναι, πολλοί μπήκαν παράνομα εδώ, έκαναν διάφορα, ακόμη και παράνομα πράγματα, με πονάει που το λέω αυτό και παραπονιέμαι, γιατί αυτό επηρεάζει ακόμη και τους μετανάστες που ακολούθησαν σωστούς δρόμους. Η συμπεριφορά των πολιτών προς εμάς έγινε πιο σκληρή.

Περισσότερο όμως θα ήθελα να τονίσω, μαλακά βέβαια, την αλλαγή στη συμπεριφορά της αστυνομίας. Εγώ μένω στην Ελλάδα 14 χρόνια, έχω κανονική άδεια παραμονής, πληρώνω τους φόρους μου, μιλώ Ελληνικά και σέβομαι τους νόμους. Όταν με σταματά ένας αστυνομικός και θέλει να κάνει τον έλεγχό του, πρέπει να το κάνει με σωστό τρόπο. Όχι να αισθάνομαι σαν σκύλος απέναντί του. Υπάρχουν και κύριοι ανάμεσά τους, σε χαιρετάνε, μιλάνε με σεβασμό και ευθύνη, σου απευθύνονται στον πληθυντικό. Αλλά οι πιο πολλοί σε αντιμετωπίζουν σα να είσαι ζωάκι «Ε εσύ! Εεεεεε!». Για μένα το πρότυπο του Έλληνα είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Έφτασε στη χώρα μας και δεν άφησε κάτι κακό. Αυτός για μένα είναι Έλληνας με κεφαλαίο γράμμα.

Και μια ερώτηση πριν το τέλος… Γιατί διάλεξες το Θησείο για τη συνάντησή μας;

Περίμενα πως θα μου κάνεις αυτήν την ερώτηση και θα απαντήσω με μεγάλη χαρά! Φυσικά και θα μπορούσαμε να βρεθούμε οπουδήποτε αλλού, αλλά διάλεξα το Θησείο γιατί είναι ένα από τα ομορφότερα μέρη της πρωτεύουσας. Είναι καθαρό, πράσινο και πολυπολιτισμικό. Είμαι ξένος αλλά δεν νιώθω ξένος εδώ. Έχει φιλική ατμόσφαιρα, όμορφο κόσμο, είναι μέρος που έχει δυναμισμό. Συχνά έρχομαι εδώ με τα πόδια από το κέντρο και βολτάρω. Δεν θα με κοιτάξει κανένας παράξενα εδώ, δε θα με ενοχλήσει κανείς, ο καθένας ασχολείται με τα δικά του. Είναι πολύ ειρηνικό μέρος και το απολαμβάνω κάθε φόρα που έρχομαι.

Όταν τελειώνει η συνέντευξη, ζητώ από τον Αλί να πάρει μια πόζα για τη φωτογραφία. Αυτός χαμογελάει και δεν ξέρει πώς να σταθεί. «Θα μου τις στείλεις μετά;», ρωτάει. Τον βγάζω σαν έναν ρομαντικό τύπο που κοιτάζει κάπου μακριά. Πιστεύω πως είναι πολύ καλός άνθρωπος με τον πόνο και με τα κόμπλεξ του, όπως άλλωστε ο καθένας από εμάς. Η ηλιαχτίδα που πέφτει στο πρόσωπο του είναι σα μια πινελιά που ζωγραφίζει το πορτρέτο του Αλί, έτσι όπως ακριβώς του αξίζει:  λαμπερό και χαμογελαστό, όχι μες το γκρίζο και τη θλίψη που μου έδειξε όταν μου ανοίχτηκε. Ακούω την ηχογραφημένη κουβέντα μας και παρατηρώ το συνεχόμενο τραγούδι των πουλιών… Πόσο όμορφο! Σκέφτομαι πως θα έρθει η μέρα που και εμείς οι μετανάστες θα τραγουδήσουμε έτσι. Χωρίς πόνο, μόνο με χαρά.

Νόννα Νταϊγκορόντοβα

solomon.gr

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Αφιερώματα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s