Όταν βρέχει δεν είμαστε όλοι πίσω από ένα παράθυρο

ab0a6c_6ce22dfdd10b41f5ac219668e8eac71a~mv2_d_4928_3264_s_4_2

© Nadir Noori

Μετά από μια δύσκολη μέρα, βγήκα απ’ το σούπερ μάρκετ φορτωμένος με σακούλες. Οι χοντρές ψιχάλες που έπεφταν, μου έδωσαν να καταλάβω ότι θα με πότιζε ακόμη λίγη ατυχία, πιο κυριολεκτικά αυτή την φορά.

Απεχθάνομαι τις ομπρέλες και η μόνη λύση για να φτάσω σύντομα σπίτι ήταν να τρέξω, όσο πιο γρήγορα μπορώ. Πέρασα τον κεντρικό δρόμο που συνάντησα και βρέθηκα κάτω απ’ την γέφυρα της εθνικής στο ύψος του Ρέντη. Η βροχή δυνάμωνε, πράγμα που μ’ ανάγκασε να μείνω εκεί μέχρι να κοπάσει κάπως. Με κατεβασμένο το κεφάλι και κάνοντας νευρικές κινήσεις με τα χέρια προσπαθούσα μάταια να στεγνώσω τα μαλλιά, όταν σήκωσα το βλέμμα μου είδα  μια ολόκληρη οικογένεια να με κοιτούν απορημένοι, σαν να είχα εισβάλλει στο σπίτι τους. Κατά κάποιο τρόπο το είχα κάνει αφού το ζευγάρι με τα δύο παιδιά τους είχαν βρει κατάλυμα  κάτω απ’ την γέφυρα.

Ο άντρας με πλησίασε και μου έδωσε μια ξεχαρβαλωμένη ομπρέλα για να την βγάλω καθαρή στο υπόλοιπο που είχα να διανύσω. Λόγω του ότι δεν μιλούσε καλά ελληνικά, δεν μπήκα στον κόπο να του εξηγήσω την άποψη μου για τα στρογγυλά και αντιπαθητικά πάνινα στέγαστρα. Η κίνηση αυτή μ’ έκανε να νιώσω πολύ μικρός, την ίδια ώρα η γυναίκα μπάλωνε κάποιες σκισμένες παιδικές κάλτσες και οι μπόμπιρες έπαιζαν στην τεράστια τσιμεντένια ‘αυλή’, ίσως το μόνο πράγμα μαζί με την αγάπη των δικών τους που είχε δοθεί απλόχερα σ’ αυτά τα παιδιά. Το λιγότερο που μπόρεσα να κάνω ήταν να φύγω με το δώρο του, αφήνοντας εκεί τα ψώνια που είχα κάνει λίγο πριν. Σίγουρα ήταν μια δίκαιη ανταλλαγή ή έτσι την έκανα να φανεί όταν δεν ήταν σύμφωνος με την ιδέα μου. Για πρώτη, ίσως και τελευταία φορά, γύρισα σπίτι κρατώντας μια ομπρέλα, δεν ήταν το μόνο που μ’ έκανε να νιώθω έξω απ’ τα…..νερά μου. Σε τέτοια σημεία μένουν πολλοί άνθρωποι, συνήθως δεν τους βλέπουμε, δεν τους ακούμε, καταπίνει η σκόνη και οι ήχοι της πόλης την παρουσία τους.

Η βροχή δυνάμωσε ξανά, την κοιτούσα ανενόχλητος απ’ το παράθυρό μου, την ίδια στιγμή που κάποιοι την παρατηρούν κάτω από μία γέφυρα….

Παναγιώτης Σταυρόπουλος
Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s