Να σου πω και κάτι άλλο που σκέφτηκα, φίλε μου;

ab0a6c_5fa318b203bd4173932cef29715f15bcmv2_d_4928_3264_s_4_2

© Ναντίρ Νούρι

Οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τις εστίες τους όταν πια δεν υπάρχει ελπίδα για επιβίωση,  όταν πια φοβούνται να κοιμηθούν τα βράδια, όταν τα παιδιά τους πηγαίνουν για ψωμί στο φούρνο και είναι αβέβαιοι για το αν θα γυρίσουν πίσω ασφαλείς, όταν δεν μπορούν να κάτσουν στο παράθυρό τους από φόβο μήπως τους πετύχει κάποια σφαίρα. Η κατάσταση αυτή, φίλε μου, είναι που αναγκάζει τους ανθρώπους να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς, της προσφυγιάς, της μετανάστευσης, με όλες τις δυσκολίες που μπορεί να έχει ένα τέτοιο ταξίδι.

Πού θα πας όμως; Πώς θα πας στην Ευρώπη με τα πόδια; Κρεμασμένος κάτω από τα φορτηγά θα πας. Βέβαια, τέτοια άνεση στο ταξίδι αυτό κοστίζει και μια ολόκληρη περιουσία. Αν δεν έχεις, τότε θα πρέπει να πουλήσεις το σπίτι ή και το χωράφι σου στους εκμεταλλευτές αυτών των καταστάσεων. Μετά, περνώντας από τα σύνορα θα ρισκάρεις να φας κάποια σφαίρα από τους φύλακες. Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα σε βοηθήσει σε όλη αυτήν τη διαδικασία; Για ποιο λόγο να ρισκάρει ο ίδιος τη ζωή του για σένα αν δεν έχει απώτερο σκοπό ή κέρδος από όλο αυτό; Γιατί εσύ, μπορεί να είσαι φίλος μου, αλλά για αυτόν δεν είσαι τίποτα απολύτως. Ίσως λοιπόν να πέσεις για ύπνο και την επόμενη μέρα, αν καταφέρεις να ξυπνήσεις, να σηκωθείς με μόνον ένα νεφρό.

Αν είσαι τυχερός όμως, φτάνεις στην χωρά υποδοχής, όπως για παράδειγμα την Ελλάδα. Μια χωρά πολιτισμού, δημοκρατίας και ανάπτυξης, με το 1/4 του πληθυσμού της στην ανεργία και με ένα σύστημα υποδοχής που στην ουσία εκλείπει. Πρόκειται για μια χώρα που τα έχει όλα τόσο μελετημένα, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να μην υπάρχεις ούτε εσύ.

ab0a6c_7eeddd353da7436890a8a223039b27acmv2_d_4928_3264_s_4_2

© Ναντίρ Νούρι

Μια χαρά λοιπόν! Μπράβο, έφτασες, και τώρα πρέπει να τακτοποιήσεις τη νομιμότητα σου πάνω στην Γη. Ποιες είναι οι διαδικασίες για κάτι τέτοιο; Φίλε μου, πρέπει να ξέρεις πως ο μόνος δρόμος είναι η αίτηση ασύλου. Πώς όμως μπορεί κανείς να αιτηθεί άσυλο; Μέσω Skype, δυο φορές την εβδομάδα από μια ώρα τη φορά, κάτι σαν το Τζόκερ. Αλλά μην ξεχνάς πως δεν είσαι μονός σου, υπάρχουν άλλοι 60.000 σαν εσένα που προσπαθούν να κάνουν αυτό ακριβώς το αίτημα. Η διαδικασία δε θα διαρκέσει πάνω από έξι μήνες, αν καταφέρεις τελικά να καταγράψεις το αίτημα σου. Διότι και η Υπηρεσία Ασύλου έχει τις δικές της δυσκολίες να αντιμετωπίσει, ακόμη ένα αποτέλεσμα του βραδυκίνητου συστήματος της Ελλάδας.

Α, ξέχασα! Το νου σου να μη σε πιάσει η Αστυνομία! Γιατί; Πώς γίνεται, μου λες; Που προσπαθώ να τακτοποιήσω τη νομιμότητα μου με συνεχή προσπάθεια εδώ και έξι μήνες αλλά δεν τα καταφέρνω, και από την άλλη κάθε μέρα μου λέει η Αστυνομία «Αν σε πιάσω ξανά, θα σε απελάσω!». Γιατί εγώ δε θέλω να απελαθώ, φοβάμαι για τη ζωή μου στη χωρά μου, όπως ακριβώς και εσύ φίλε μου, διότι εκεί κινδυνεύουμε.

Όσο δεν καταφέρνεις να υποβάλεις το αίτημά σου ως δικαιούχος διεθνής ή επικουρικής προστασίας, θα έχεις σημαντικές επιπτώσεις σε πολλούς άλλους τομείς της καθημερινής σου διαβίωσης. Συγκεκριμένα, λόγω της δυσκολίας υποβολής του αιτήματος, δε θα μπορείς να νοικιάσεις ένα σπίτι και δε θα έχεις άδεια εργασίας, πράγμα το οποίο θα έχει σαν αποτέλεσμα το να μη μπορείς να δουλέψεις πουθενά. Άμεση συνέπεια οι πολύ σημαντικές δυσκολίες στην οικονομική σου κατάσταση και κατ’ επέκταση στη διαβίωση.

Παράλληλα, θα στερείσαι το δικαίωμα για οποιαδήποτε συναλλαγή με τις δημόσιες υπηρεσίες και τις τράπεζες της χώρας. Αυτό σημαίνει πως δε θα μπορείς να πληρώσεις τις πρώτες σου ανάγκες και θα γίνεις το πιο ευάλωτο θύμα εκμετάλλευσης, είτε αυτή είναι εργασιακή είτε εγκληματική.  Και ποια είναι η άποψη της κοινωνίας για σένα και για μένα από το παράθυρο της προπαγάνδας που κατευθύνεται από τα ΜΜΕ; Είμαστε άτομα του δρόμου, άστεγοι, κλέφτες, ναρκομανείς, εγκληματίες, απολίτιστοι ξένοι, είμαστε αυτοί που ήρθαν και πήραν τις δουλειές των ντόπιων. Αλλά μην τους φοβάσαι αυτούς τους χαρακτηρισμούς, διότι τα έχουμε ξανακούσει προ δεκαετίας, όταν έφτασε στη χώρα το πρώτο κύμα μετανάστευσης των Αλβανών, θυμάσαι φίλε μου;

ab0a6c_5171c64b7110493fa9046313f1b1ede1mv2_d_4928_3264_s_4_2

© Ναντίρ Νούρι

Δεν έχουν ιδέα ότι αυτή είναι η μοναδική ελπίδα που έχεις για να ζήσεις μια μέρα σαν άνθρωπος με αξιοπρέπεια και να καταφέρεις, έστω για λίγο, να μείνεις όρθιος. Διότι πέρα από όλα αυτά, φίλε μου, επισημαίνεται και μια εξίσου σημαντική με τα προηγούμενα προβλήματα πτυχή της καθημερινότητάς σου. Η ψυχολογική παράμετρος. Στην πραγματικότητα, και δίχως ίχνος επιτηδευμένης υπερβολής, θα βιώνεις μία εντεινόμενη ψυχολογική ανασφάλεια και αναστάτωση, κάθε μέρα θα αισθάνεσαι τελείως μετέωρος φίλε μου, εφόσον τυπικά δεν θα έχεις κανένα απολύτως δικαίωμα ως διαμένων στην Ελλάδα.

Όταν γίνονται τέτοιες αδικίες σε βάρος ανθρώπινων ψυχών που προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν της καταστροφής που προκάλεσε ένα συγκεκριμένο είδος «ανθρώπου», κάλο θα ήταν οι χώρες υποδοχής να κοιτάξουν το πρόβλημα σε βάθος και να σκεφτούν όλες τις παραμέτρους πριν δράσουν. Οι λύσεις θα πρέπει να είναι ουσιαστικές και όχι επιπόλαιες με μοναδικό γνώμονα να τελειώσει η δική τους «βάρδια» χωρίς να τους ενδιαφέρει τι θα συμβεί στην επόμενη.

Έτσι δεν είναι, φίλε μου;

Ναντίρ Νούρι

solomon.gr

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο Να σου πω και κάτι άλλο που σκέφτηκα, φίλε μου;

  1. Παράθεμα: Να σου πω και κάτι άλλο που σκέφτηκα, φίλε μου; | Oxtapus *blueAction

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s