Η προσφυγιά κύκλους κάνει

58

Έναν αιώνα πίσω, οι παππούδες τους και οι πατέρες των παππούδων τους, εγκατέλειψαν την Κρήτη για τη Συρία ως πρόσφυγες. Ένα αιώνα μετά, τα εγγόνια και δισέγγονα μπαίνουν στις βάρκες και βρίσκουν πάλι τις ρίζες τους. Όχι για να εκπληρώσουν ένα όνειρο, αλλά για να κρατήσουν ζωντανό ένα άλλο. Ότι κάποτε θα ζήσουν ειρηνικά και με αξιοπρέπεια. Αλλά κι ότι κάποτε θα γυρίσουν στον τόπο που μεγάλωσαν, το χωριό Χαμιντιέ.

Το 1897 τα προσφυγικά ρεύματα είχαν αντίθετη ροή. Χιλιάδες μουσουλμάνοι Κρητικοί, που άφηναν το νησί τους μετά το τέλος της Οθωμανικής κατοχής βρήκαν στέγη στον Λίβανο και τη Συρία. Ένα από τα χωριά που φτιάχτηκαν στη Συρία ήταν το Χαμιντιέ. Πριν τους σημερινούς βομβαρδισμούς και πυροβολισμούς άκουγες τους μαγαζάτορες καθώς σήκωναν το πρωί τα ρολά να μουρμουρίζουν μαντινάδες. Και στις γιορτές έβλεπες τον κόσμο να χορεύει κρητικά. Το δέντρο όσο μεγαλώνει, μπορεί να χάσει τα κλαδιά του, αλλά ποτέ τις ρίζες του.

Από πέρυσι στα θρανία του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ρεθύμνου, δίπλα στα Ρεθυμνιωτάκια και παιδάκια άλλων εθνικοτήτων, κάθονται τα παιδιά του Χαμιντιέ. “Τους δείχνω στην τάξη βίντεο από περιηγήσεις που έχουν κάνει στο χωριό τους δημοσιογράφοι. Ο Τέρενς Κουίκ ήταν ένας από αυτούς. Σε μία συνέντευξη εμφανίζεται ένας παππούς και τότε κάποια παιδάκια φώναξαν ‘ο παππούς, ο παππούς!’. Ο παππούς τους πέθανε πέρυσι”, λέει στην “Αυγή” ο δάσκαλος Σταμάτης Βεδουράς. Τα παιδιά του πηγαίνουν στο Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό που συστεγάζονται.

Στο σχολείο πηγαίνουν 12 προσφυγάκια από 5 οικογένειες. Ήρθαν πέρυσι τέτοια εποχή λόγω του πολέμου μαζί με τις μαμάδες τους. “Οι μπαμπάδες δούλευαν εδώ χρόνια, έχουν κανονικά άδεια παραμονής και υποβάλλουν φορολογική δήλωση”. Η διαφορά στη ζωή των μικρών προσφύγων είναι όμως μεγάλη. Από σπίτια που είχαν όλες τις βασικές ανέσεις ή και περισσότερες ακόμη, βρέθηκαν να ζουν στοιβαγμένοι με τις οικογένειές τους σε γκαρσονιέρες λίγων τετραγωνικών. Σε αυτές στοιβάζονται και οι σκληρές αναμνήσεις.

 

9 εθνικότητες και 3 θρησκείες

Το σχολείο αποτελεί διέξοδο. “Τα παιδιά μπήκαν κατευθείαν στην τάξη και υποστηρίχθηκαν με καθημερινά μαθήματα 2 ωρών στην τάξη υποδοχής”. Παρ’ ότι στις τάξεις οι μαθητές πιστεύουν σε 3 διαφορετικές θρησκείες (μουσουλμάνοι, χριστιανοί ορθόδοξοι και χριστιανοί κόπτες από την Αίγυπτο) και προέρχονται από 9 διαφορετικές χώρες «έχουν αποδεχτεί τη διαφορετικότητα». «Όχι μόνο την εθνική, αλλά και τη σωματική. Ένα παιδί με παραπάνω κιλά δεν δέχεται bullying. Οι μαρτυρίες των γονιών που έφεραν τα παιδιά τους στο σχολείο γιατί αλλού τους φέρονταν άσχημα, το επιβεβαιώνουν”.

Το δέσιμο των μαθητών γίνεται ακόμη πιο δυνατό με την καλλιέργεια του κήπου τους. Καλλιεργούν έκταση δύο στρεμμάτων η οποία παραχωρήθηκε στο σχολείο από ιδιώτη μέσω του δήμου. Από την παραγωγή τους ενισχύονται τα σχολικά γεύματα που σερβίρονται στο εστιατόρια της εκκλησίας. Η τοπική εκκλησία -σε αντίθεση με ό,τι έχουμε συνηθίσει- δεν κάνει διαχωρισμούς και υπάρχει ειδική μέριμνα για τον κάθε μαθητή, με σεβασμό στη θρησκεία του. Για παράδειγμα, δεν δίνεται χοιρινό στους μουσουλμάνους.

Το καλοκαίρι έγινε ηλιοαπολύμανση από αλληλέγγυο βιοκαλλιεργητή που σκέπασε το μισό χωράφι με νάυλον. Τη συγκεκριμένη έκταση την καίει ο ήλιος και έτσι σκοτώνονται με φυσικό τρόπο τα ζιζάνια. Για τη σημασία του αγροκτήματος ο Σ. Βεδουράς λέει ότι τα παιδιά «έρχονται σε επαφή με τη γη και αντιλαμβάνονται ότι μπορούν να γίνουν και τα ίδια παραγωγοί αυτών που τρώνε με τρόπο που δεν βλάπτει το περιβάλλον. Νιώθουν επίσης ότι κάνουν ένα έργο που φαίνεται, ενώ η ομαδική εργασία βοηθάει στην καλύτερη κοινωνικοποίησή τους, όπως και στην ανάπτυξη δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ τους».

 

“Η Αμύρα και ο Αλί είναι οι καλύτεροι φίλοι των παιδιών μου”

Το 55% των μαθητών είναι παιδιά μεταναστών και προσφύγων. Αυτό δεν τρομάζει τους γονείς των υπόλοιπων παιδιών. “Καλύτερη φίλη της κόρης μου είναι η Αμύρα από την Τυνησία και του γιου μου ο Αλί από τη Συρία με τον οποίο παίζουν μαζί ποδόσφαιρο. Μαθαίνουν τόσα πολλά το ένα παιδί από το άλλο, ευκαιρία που σπάνια δίνεται σε αυτή την ηλικία”, λέει στην “Αυγή” ο Νίκος Βαράκης, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και παιδίατρος. “Η αλληλεγγύη είναι μονόδρομος, ένας ωραίος μονόδρομος, διότι η λέξη είναι συνήθως αρνητικά φορτισμένη”, προσθέτει. Σημειώνεται ότι στις εθνικές γιορτές διοργανώνονται συλλογικές και διαπολιτισμικές κουζίνες. Αποφεύγονται οι εθνικιστικές κορώνες και αναδεικνύεται η σημασία της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών.

Δεν συνυπάρχουν όμως μόνο τα παιδιά αλλά και οι γονείς. “Στο Δ.Σ. του συλλόγου γονέων είναι ο Ταρίκ από τη Συρία και η Γιουλίντα από την Αλβανία”. Γονείς και εκπαιδευτικοί, είναι επίσης όλοι στην ίδια πλευρά και συμπράττουν. “Δεν ακούς φράσεις του στυλ ‘ναι και οι δάσκαλοι που κάνουν αυτό’ ή “ναι και οι γονείς που νομίζουν το άλλο’. Βλέπεις ότι δημιουργούν μαζί και αυτό χαρίζει πολλή δύναμη στο σχολείο μας.”

 

“Καλώς να έρθουν”

Στο αμέσως επόμενο διάστημα θα φιλοξενηθούν 2.000 πρόσφυγες στην Κρήτη. Στο δημοτικό συμβούλιο που έγινε στον Δήμο Ρεθύμνου, ο σύλλογος γονέων πήρε θέση. “Όπως ενσωματώσαμε ήδη παιδιά από τη Συρία που ζήσανε τον πόλεμο, έτσι είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε προσφυγόπουλα και να τα βοηθήσουμε να ζήσουν όσο το δυνατόν πιο δημιουργικά την παιδική τους ηλικία”. Σημειωτέον το σχολείο βρίσκεται στην Πλατεία Μικρασιατών.

“Καλώς να έρθουν”, είπαν γονείς, δάσκαλοι και μαθητές και στην αρχή της σχολικής χρονιάς με γκράφιτι αλληλεγγύης που ζωγράφισαν στους τοίχους του σχολείου. «Είναι ένα ηχηρό ΟΧΙ στον πόλεμο και στα δεινά του”, όπως λένε, καθώς το γκράφιτι παρουσιάζει συμβολικά τα ερείπια της μαρτυρικής Παλμύρας, και την ίδια στιγμή »είναι ένα ηχηρό ΝΑΙ στο δικαίωμα της μόρφωσης, στην ανοιχτή για όλους παιδεία και ταυτόχρονα ένα θερμό καλωσόρισμα σε όλους αυτούς που αναζητούν την ειρήνη και την ασφάλεια”.

Το μόνο που ζητάνε είναι ένας δάσκαλος Αγγλικών. Μέχρι τότε, ο σύλλογος γονέων θα πραγματοποιεί απογευματινά αλληλέγγυα μαθήματα. Ο Ν. Βαράκης λέει “το σχολείο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Κι εμείς θέλουμε αυτός ο καθρέφτης να μην είναι σπασμένος, αλλά όμορφος”.

Παπαντωνίου Κώστας

avgi.gr

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s