Στη χώρα των χαμένων πραγμάτων

kilian_schoenberger_the_fog-5

Υπάρχουν φορές που όταν συζητάς με άλλους ανθρώπους, παράξενα, μυστήρια και μαγικά πράγματα εμφανίζονται στην επιφάνεια. Μπορείς να ανακαλύψεις κάτι που είναι ικανό να σου αλλάξει τη διάθεση, την οπτική γωνία, ακόμη και τις ιδέες, τις σκέψεις ή τα συναισθήματα.

Μιλούσαμε τις προάλλες. Και μου λέει:

Αυτός: Πάει αυτό.

Εγώ: Πού πάει;

Αυτός: Πάει. Χάθηκε.

Εγώ: Πού;

Αυτός: Ε εκεί που πάνε όλα τα χαμένα.

Εγώ: Στη χώρα των χαμένων πραγμάτων;

Αυτός: Εκεί ακριβώς.

Σιωπή. Αυτό ήταν! Μα πώς δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ως τώρα; Η χώρα των χαμένων πραγμάτων! Πώς γίνεται να μη μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό; Μα ναι! Φυσικά και υπάρχει αυτή η χώρα. Σε αυτήν κατοικεί οτιδήποτε χαμένο. Από οπουδήποτε. Από τον οποιονδήποτε. Οποτεδήποτε κι αν αυτό χάθηκε. Ένα χαρτάκι, ένα κέρμα, ένας σελιδοδείκτης, ένα εισιτήριο, μια κάρτα, ένα ρούχο που είχες και δεν βρίσκεις πια, ένας αναπτήρας που τον είχες τοποθετημένο πάντα στην πίσω δεξιά τσέπη, μια γόμα κι ας την πετούσες πάντα πίσω προς την κασετίνα, ένα κλειδί, ένα βιβλίο με αφιέρωση, μια φιλία, μια αγάπη, ένα κομμάτι αξιοπρέπειας, ένα τέταρτο εγωισμού, μια ιδέα, ένα τηλέφωνο, ένας άνθρωπος, μια ευκαιρία.

Μια στιγμή απροσεξίας ήταν αρκετή για να το σκάσουν από σένα, προκειμένου να ελευθερωθούν. Και είναι όλα εκεί. Όλα όσα έχω χάσει στη ζωή μου βρίσκονται εκεί, παρέα με όσα έχουμε χάσει όλοι στη ζωή μας. Και μπορεί το δικό μου χαμένο να τα λέει με το δικό σου χαμένο και με τα χαμένα κι άλλων πολλών να σπάνε πλάκα μαζί μας. Να συζητάνε για το πώς δραπέτευσαν ή πώς εγκαταλείφθηκαν από τον πρώην ιδιοκτήτη. Τι αδικία να μην μπορώ να τα δω, έτσι λίγο να τα κρυφακούσω. Να θυμηθώ, έστω, τι έχω χάσει όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως, έτσι, να δω κιόλας τι έχω βρει. Να καταλάβω, δηλαδή, την πορεία των κινήσεών μου αφότου έχασα κάτι μέχρι τη στιγμή που οδηγήθηκα να βρω κάτι άλλο. Θα ήταν σπουδαίο.

Η χώρα αυτή, όμως, – η αποτελούμενη αποκλειστικά από χαμένα πράγματα – δεν είναι η ίδια χαμένη. Είναι απλώς αχαρτογράφητη. Δεν θα μπορέσω ποτέ να την βρω, αλλά θα μείνω ήσυχος, γιατί τώρα ξέρω πώς ό,τι χάνω ταξιδεύει για εκεί και συγκατοικεί με ασφάλεια με τα υπόλοιπα χαμένα του κόσμου. Απλά, θα είμαι προσεκτικός στο εξής. Και θα φροντίσω να μην ξεχνώ να μιλάμε.

Anatat

*Η φωτογραφία είναι του Kilian Schönberger.

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Τα δικά μας κείμενα.. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s