Από την Κρήτη στο Βιετνάμ…

img_7830Φέτος τον Δεκέμβριο βρέθηκα με την παρέα μου στο Βιετνάμ. Μπορεί να το λέω χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει ακόμα πλήρως την όλη εμπειρία αυτού του ταξιδιού αλλά το πώς βρέθηκα σε ένα τόσο μακρινό μέρος θα αποτελέσει θέμα ενός μελλοντικού ίσως κειμένου.

Μετά την πρώτη εβδομάδα στη χώρα αυτή και μετά από συνεχείς μετακινήσεις, βρίσκομαι με τους συνταξιδιώτες μου σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις του Βιετνάμ εν ονόματι Χόι Αν. Από ταξιδιωτικούς οδηγούς και λογιών λογιών διαδικτυακές σελίδες έχουμε πληροφορηθεί πως ένας από τους πιο ωραίους τρόπους που ενδείκνυνται για να δει κανείς την πόλη είναι το ποδήλατο. Παρατηρώντας το και οι ίδιοι με τα μάτια μας στους δρόμους, δεν χάνουμε χρόνο και νοικιάζουμε κι εμείς τα δικά μας για 1 μόλις ευρώ. Ο καιρός δεν είναι εντελώς με το μέρος μας αλλά τον αγνοούμε και κάνουμε πετάλι. Προσπαθώντας να μη χαζεύω πολύ δεξιά κι αριστερά αλλά να δίνω την πρέπουσα προσοχή μπροστά μου ως σωστή ποδηλάτισσα, αντιλαμβάνομαι ότι η παρέα μου έχει σταματήσει κάπου πιο μπροστά και συνομιλεί με κάποιον έξω από ένα μαγαζί. Πλησιάζω, λοιπόν. Διαβάζω ταμπέλα μαγαζιού. MIX. Greek restaurant. Ο τύπος Έλληνας. Πλάκα κάνεις, λέω από μέσα μου. Αφενός γιατί δεν είχαμε συναντήσει ούτε μισή ψυχή ελληνική στο διάστημα που ήμασταν εκεί κι αφετέρου γιατί μετά από υπερβολικές δόσεις noodles, ρυζιού, spring rolls και banh mi, ε κάπου λαχταράς λίγο ελληνικό σπιτικό φαγάκι της μαμάς. Για να μη φλυαρώ, εκεί που χάζευα τα δύο διαφορετικά παπούτσια του τύπου αυτού και αναρωτιόμουν τι δουλειά έχει αυτός εδώ, βρεθήκαμε με συνοπτικές διαδικασίες μέσα στο μαγαζί να πίνουμε καρύδες και να τα λέμε. Δεν θα το κρύψω. Ένιωσα πως είμαι σπίτι μου. Παρκάραμε τα ποδήλατα απέξω αφύλαχτα, πέταξα την τσάντα μου σε μια άκρη χωρίς να ανησυχώ να την έχω πάντα κοντά μου και άραξα κυριολεκτικά. 

img_7822 img_7821

img_7829 IMG_7835.JPG

Ο Χρήστος (ο τύπος αυτός ντε) μας περιποιήθηκε δεόντως και κάθησε μαζί μας. Σεφ από ένα χωριό των Χανίων, αέναος ταξιδιώτης του κόσμου, ζει με την Μαρία τη γυναίκα του τα τελευταία πέντε χρόνια στο Βιετνάμ. Ήρθε για διακοπές και έμεινε. Το εξαιρετικής αισθητικής μαγαζάκι του είχε ανοίξει μόλις πριν λίγες μέρες και ήταν το τέταρτο κατά σειρά. Σοκ εγώ. Τα υπόλοιπα βρίσκονται σε άλλες πόλεις. Μου δείχνει σε φωτογραφίες το μαγαζί του στην πόλη Nha Trang στο οποίο συχνά δεν βρίσκεις να κάτσεις από τον κόσμο και νιώθω τη χαρά του, χαίρομαι μαζί του. Η καρέκλα μου όμως δεν με χωράει και θέλω να σηκωθώ να εξερευνήσω τον χώρο, ο οποίος επαναλαμβάνω χαρακτηρίζεται από εξαιρετική αισθητική! Με βλέπει και σηκώνεται να με ξεναγήσει. Μου εξηγεί πως ό,τι τραπέζια και καρέκλες βλέπω είναι αντίκες. Τις πήρε και τις έφτιαξε. Κάθε γωνιά του χώρου είναι κάτι παραπάνω από προσεγμένη. Μου τονίζει ότι όλη η διακόσμηση και το ντεκόρ είναι δουλειά δική του και της γυναίκας του. Το πιστεύω. Αυτός ο άνθρωπος είναι ωραίος! Ανεβαίνω στον πάνω όροφο και βλέπω στον τοίχο στίχους από τον Ερωτόκριτο. Δεν θα μπορούσαν να λείπουν, σκέφτηκα. Οι λεπτομέρειες με έχουν ενθουσιάσει και νιώθω πολύ περήφανη. Αντικείμενα που υπενθυμίζουν τον πόλεμο στο Βιετνάμ συνυπάρχουν αρμονικά με την Κρήτη μέσα σε ένα πλαίσιο στο χρώμα του ελαιόλαδου. Όλο σταματώ και χαζεύω, θαυμάζω και φωτογραφίζω, αυτός εκεί, περίμενε υπομονετικά. Μέχρι και οι τουαλέτες άξιζαν μερικά κλικ της κάμερας. Κατεβαίνοντας με κέρασε λουκουμάδες και με αυτή του την κίνηση εγώ σφράγισα επισήμως τη φιλία μας για πάντα…

img_7824

IMG_7832.JPG

Όλα κερασμένα κι ενώ μας βρίσκει στο άψε σβήσε ένα ποδήλατο για το ένα μέλος της παρέας που δεν είχε, τον αφήνουμε προσωρινά για να δούμε λίγο ακόμα από την πόλη πριν πέσει η νύχτα. Όσο κι αν το παίζαμε hard core ταξιδιώτες που τρώνε χύμα έξω μόνο βιετναμέζικη κουζίνα, φυσικά και ξαναγυρίσαμε να γεμίσουμε τα στομάχια μας με μια σοβαρή επιτέλους τροφή. Κι επειδή τα θέλαμε όλα από τον κατάλογο, πήρε πρωτοβουλία και μας πρότεινε ποικιλία. Όχι δεν είπαμε. Το ταψί που ήρθε βέβαια στο μέγεθος του τραπεζιού μάλλον μας νίκησε παρά το νικήσαμε. Όλα πεντανόστιμα. Το προσωπικό άψογο. Γνωρίσαμε και την υπέροχη Μαρία, τη γυναίκα του. Σεφ κι εκείνη από το ίδιο χωριό με τον Χρήστο και με ένα χαμόγελο που φωτίζει ολόκληρη την ίδια και τον άντρα της.

IMG_7823.JPG

IMG_7826.JPG img_7833

Σε κουβέντα μας μου λέει τον αριθμό των χωρών στις οποίες έχει ταξιδέψει και τον κοιτάω με μάτια σίγουρα γουρλωμένα. Μου μίλησε για τα ταξίδια του, με συμβούλεψε και μου πρότεινε προορισμούς. Χαρτί και μολύβι δεν είχα για να σημειώνω, αλλά τα αποθήκευσα όλα στη μνήμη μου για πάντα. Θα μπορούσα να μιλάω μαζί τους για άπειρες ώρες και μέρες και να μη χορταίνω. Για την Κρήτη και τον κόσμο ολόκληρο. Ειδικά αν τρώω και το φαγητό τους.

Η τυχαία συνάντηση μαζί τους, η υποδοχή τους, τα λόγια τους, η εμπειρία τους, τα κότσια τους, οι εκμυστηρεύσεις τους και οι ευχές τους θα μας ζεσταίνουν τις καρδιές για καιρό ακόμα.

Είθε να γνωρίζουμε πάντα τόσο όμορφους κι ευγενείς ανθρώπους.

Χρήστο και Μαρία, καλά μας ταξίδια και καλή αντάμωση 🙂

facebook page

15109444_1850345535252221_7227667797870873572_n

Κείμενο – Φωτογραφίες: Τατιάνα Κατσίνα
Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Αφιερώματα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s