H ιστορια του Wasim

img_1951

Ο Wasim, 27 χρονών, ζει σήμερα σε ένα μονόκλινο δωμάτιο στον έκτο όροφο του ξενοδοχείου Θεοξένια, στην Αθήνα. Τα απογεύματα ακούει πολύ δυνατά μουσική που έρχεται μέσα από τα ηχεία που έχει συνδέσει με το κινητό του τηλέφωνο. Ο Wasim ήρθε από τη Συρία όπου διατηρούσε ένα κατάστημα στη γειτονιά Jbela της περιοχής Deir ez-Zur και εκεί αναλάμβανε τον ψηφιακό προγραμματισμό και την πώληση τηλεχειριστήριων κλειδιών για αυτοκίνητα.

Η επταμελής οικογένεια του Wasim είναι Άραβες που μιλούν την Κουρδική γλώσσα: οι γονείς του, οι ιτρεις αδερφές, ο ίδιος και ένας ακόμη αδερφός. Πριν φύγει από την εμπόλεμη Συρία, ο Wasim έμενε σε ένα σπίτι με τον παππού και τους θείους του. Ο 55χρονος πατέρας του είχε ήδη φύγει από το 2015, αναζητώντας στο Βερολίνο μια λύση στο πρόβλημα υγείας του αλλά και δουλειά, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια ζει πια στο Κουρδιστάν. Η επικοινωνία του Wasim με την οικογένειά του είναι καθημερινή.

Το 2012, ο Wasim μετακόμισε στο Ιράκ, όπου και έμεινε για τέσσερα χρόνια, κάνοντας διάφορες δουλειές. Για να φτάσει στην Ελλάδα, ταξίδεψε από το Κουρδιστάν στη Σμύρνη και κατέληξε στη Χίο. Η γλαφυρή περιγραφή του ταξιδιού του, περιλαμβάνει μια μικρή βάρκα με υπεράριθμους επιβάτες, γυναίκες και φοβισμένα παιδιά, κακές καιρικές συνθήκες και όλα αυτά με την Τούρκικη αστυνομία να κυνηγά τους διακινητές. Μετά από έξι ημέρες στη Χίο, έφτασε και παρέμεινε για δυο μήνες στον καταυλισμό της Ριτσώνας για τους πρόσφυγες. Παρά τις δυσάρεστες συνθήκες, εκεί κατάφερε να έχει την πρώτη του συνέντευξη με τις αρμόδιες υπηρεσίες και να καταχωρηθεί ως πρόσφυγας.

Στη συνέχεια, έζησε για περίπου πέντε μήνες στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων στον Σκαραμαγκά – «Για δέκα ημέρες, κοιμόμουν σε μια σκηνή έξω από το κέντρο φιλοξενίας. Δεν μπορούσα να κάνω μπάνιο και δεν μου επέτρεπαν να μπω μέσα γιατί δεν είχα τα κατάλληλα χαρτιά. Με έσωσαν μερικοί φίλοι μου μέσα από το κέντρο φιλοξενίας, οι οποίοι μου έδωσαν φαγητό και καταφύγιο. Δεν είχα τη δική μου κάρτα για φαγητό για περισσότερους από τέσσερις μήνες». Τελικά, κατάφερε να έρθει σε επικοινωνία με την οργάνωση Caritas Hellas και έναν μήνα μετά την καταχώρηση του ονόματός του στον επίσημο κατάλογο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, βρέθηκε να φιλοξενείται σε ξενοδοχείο στο Κρανίδι, μια από τις δομές στέγασης και φιλοξενίας προσφύγων του SolidarityNow.

Από τον Σεπτέμβριο, ζει σε ξενοδοχείο στην Αθήνα, που είναι και αυτό μια από τις δομές στέγασης και φιλοξενίας της οργάνωσης. Ζει σε αυτό το μονόκλινο δωμάτιο του έκτου ορόφου του ξενοδοχείου, από όπου ακούγεται δυνατά η μουσική που του αρέσει και που τον στηρίζει σε αυτό το πολύπαθο ταξίδι, ενώ δεν τον αφήνει να ξεχνά ότι είναι ένας νέος άνθρωπος που οφείλει στον εαυτό του να ζήσει στιγμές ξεγνοιασιάς και ασφάλειας.

Ο Wasim περιμένει την ημέρα που θα ταξιδέψει για τη Γερμανία και θα βρει ξανά τον πατέρα του – «Δεν έχω δει τον πατέρα μου δυο χρόνια. Μου έχει λείψει τόσο πολύ». Όσο περιμένει αυτή την ημέρα εδώ στην Αθήνα, η ζωή κυλά με τα διάφορα προβλήματα μιας πιο τυπικής καθημερινότητας – χρειάστηκε να τον δει γιατρός για ένα εξάνθημα στο πρόσωπο, αποτέλεσμα έντονου άγχους, ενώ κατά τη διάρκεια των προπονήσεων για την ποδοσφαιρική ομάδα στην οποία συμμετέχει μαζί με άλλους φιλοξενούμενους πρόσφυγες στη δομή, η βλάβη που προκλήθηκε στο κινητό του τηλέφωνο τού κόστισε 40 ευρώ. Η επισκευή του όμως είναι αδιαπραγμάτευτη. Το κινητό του τηλέφωνο είναι το μόνο μέσο με το οποίο επικοινωνεί με την οικογένειά του και πρέπει πάντα να είναι ενεργό.

Ο Wasim αγαπά τη δουλειά, το κολύμπι, το μπάσκετ εκτός από ποδόσφαιρο. Πολύ συχνά, πηγαίνει βόλτες στον Σκαραμαγκά και στα Εξάρχεια για να δει τους φίλους που έχει αποκτήσει τους οκτώ μήνες που ζει στην Ελλάδα. «Κάθε μέρα πηγαίνω βόλτα στα Εξάρχεια για να δω τους Γερμανούς, Ιταλούς, Αιγύπτιους, Σύρους, Αλβανούς, Γάλλους και Έλληνες φίλους μου»!

*To Πρόγραμμα Φιλοξενίας & Στέγασης Home for Hope υλοποιείται από το SolidarityNow με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη χρηματοδότηση της ΕΕ.

solidaritynow.org

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s