Το στέκι των «απελπισμένων» βιβλιοφάγων

desperate_literature_sti_madriti

Όχι μόνο ένα φιλικό, ψαγμένο βιβλιοπωλείο με σπάνια βιβλία, γεμάτο ενέργεια και εκδηλώσεις, αλλά και μέρος ενός δικτύου με την ίδια φιλοσοφία, που εκτείνεται ώς την Οία της Σαντορίνης

«Υπάρχουν βιβλία για όταν βαριέσαι. Πολλά. Υπάρχουν βιβλία για όταν είσαι ήρεμος. Τα καλύτερα κατά την άποψή μου. Υπάρχουν βιβλία για όταν είσαι στενοχωρημένος. Και υπάρχουν βιβλία για όταν είσαι χαρούμενος. Υπάρχουν βιβλία για όταν διψάς για γνώση. Και υπάρχουν βιβλία για όταν είσαι απελπισμένος».

Η φράση του Χιλιανού συγγραφέα Ρομπέρτο Μπολάνιο είναι γραμμένη με μεγάλα γράμματα ψηλά στον τοίχο, στο μόνο ίσως κομμάτι που δεν είναι καλυμμένο με ράφια και βιβλία, στο διεθνές βιβλιοπωλείο «Desperate Literature» («Απελπισμένη Λογοτεχνία») στη Μαδρίτη.

«Παλαιότερα μέναμε στο δωμάτιο πίσω από το βιβλιοπωλείο» θυμάται ο Τέρι Κρέιβεν, αναφερόμενος στον ίδιο και τη συνιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου, Σαρλότ Ντελάτρ. «Τώρα έχουμε μετακομίσει στον πέμπτο όροφο του κτιρίου και στο παλιό μας δωμάτιο μένει ένας ποιητής. Αυτό που θέλαμε από την αρχή ήταν να δημιουργήσουμε μια κοινότητα όπου Αγγλοι και Ισπανοί φίλοι θα συναντιούνται».

Κομμάτι αυτής της λειτουργίας του βιβλιοπωλείου ως ζωντανού χώρου είναι και η φιλοξενία εκδηλώσεων, από ποιητικές βραδιές για σύγχρονους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς μέχρι αφιερώματα στον Ισπανικό Εμφύλιο. «Υπάρχουν κάποιες σταθερές συνεργασίες. Κι έπειτα είναι άνθρωποι που συναντούμε.

Ανθρωποι που έρχονται στην πόλη με ενδιαφέρουσες δουλειές ή άλλοι που απλώς περνούν και μας μιλούν για τη δουλειά τους. Πριν από λίγο καιρό, ήρθε ένα ζευγάρι και μας λέει “Είμαστε σε μια ορχήστρα μουσικής σάμπα. Μπορούμε να έρθουμε να παίξουμε;” και πριν προλάβω να αρνηθώ επιστρέφουν με τις κιθάρες τους, παίζουν καταπληκτικά για πέντε λεπτά και κανονίζουμε αμέσως την εμφάνισή τους».

Στα ράφια μπορεί κανείς να βρει βιβλία σπάνια και ίσως μοναδικά, μια πρώτη έκδοση του «Μικρού Πρίγκιπα», ένα αντίτυπο του Μπουκόφσκι υπογεγραμμένο από τον ίδιο και άλλα πολλά. Και τα λιγότερο συλλεκτικά, όμως, φαίνεται να είναι επιλεγμένα ένα προς ένα.

«Μας νοιάζει να μη δίνουμε στον εαυτό μας και στον κόσμο αυτά που ήδη ξέρει. Αυτό είναι κάτι που κάνουν μεγάλες ιστοσελίδες. Σου πουλάνε αυτό που ήδη ξέρεις και σε κρατάνε μ’ έναν τρόπο εγκλωβισμένο στον εαυτό σου. Οσο κοινότοπο κι αν ακούγεται, το να διαβάσεις ένα βιβλίο θέλει χρόνο, προσοχή, ηρεμία κι αυτά έρχονται σε αντίθεση με το γρήγορο εμπόριο. Πρέπει λοιπόν να βρούμε αυτήν την ισορροπία ανάμεσα στην πώληση ενός βιβλίου και στον χρόνο που χρειάζεται για να το διαβάσουμε, να το αφήσουμε να μας επηρεάσει, να μας αλλάξει».

Ο Τέρι δεν νιώθει τόσο «ιδιοκτήτης» όσο μέρος ενός συνδέσμου φίλων που διαρκώς μεγαλώνει. Τμήμα του δικτύου αυτού είναι και άλλα τρία βιβλιοπωλεία εκτός Ισπανίας που μοιράζονται την ίδια φιλοσοφία. Ενα από αυτά βρίσκεται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Οία, στη Σαντορίνη. Ονομάζεται «Ατλαντίς» και απευθύνεται τόσο στην τοπική κοινωνία όσο και στους επισκέπτες του νησιού.

«Κάθε βιβλιοπωλείο έχει τη δική του ενέργεια», σύμφωνα με τον Τέρι, στα επόμενα σχέδια του οποίου βρίσκεται η έκδοση ενός δίγλωσσου λογοτεχνικού περιοδικού με ποίηση στα ισπανικά και τα αγγλικά. «Πρέπει να είμαστε αρκετά σεμνοί σχετικά με αυτό αλλά, ναι, αυτό που προσπαθούμε είναι να υπερβούμε τα σύνορα», καταλήγει πριν σηκωθεί για να δυναμώσει ξανά τη μουσική και να προσφέρει ένα φλιτζάνι τσάι σε κάποιον που μόλις μπήκε στο βιβλιοπωλείο.

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s