θα φάω την καρδιά σου

Five Day Forecast 1991 by Lorna Simpson born 1960

Lorna Simpson, Five Day Forecast, New York 1991

Πέρασαν μήνες και μήνες απραξίας
βδομάδες ολόκληρες κλεισμένος σε επτασφράγιστα γραφεία
σε αεροστεγή βαγόνια σε στεγανούς κύκλους φίλων
σε ιδιωτικά περιφρουρούμενα κτήρια
και αναρίθμητες κάμερες
να περιφέρω ένα ατσαλάκωτο πουκάμισο μία
σκεβρωμένη προσωπίδα
ένα ευγενικό χαμόγελο που στο βάθος του φωνάζει
βοήθεια
κάποτε αφήνεται ένα μικρός βόμβος στην ηλεκτρική σιωπή
μια ηχώ εξαπλώνεται προς πάσα κατεύθυνση
άλλοτε προς τα μέσα, στην μαύρη τρύπα της καρδιάς μου
άλλοτε προς τα κάτω, στο βουβό πηγάδι του σώματος
άλλοτε προς τα πάνω, ελπίζοντας να βρει κάτι καλύτερο,

πριν λίγες μέρες βρήκα την άκρη ενός νήματος
από το πουλόβερ που μου είχες χαρίσει
άρχισα να το τραβάω από περιέργεια ώσπου κατάλαβα με φρίκη ότι
σμπαράλιαζα εσένα
τραβούσα τις κλωστές που σου έλυναν το πρόσωπο
παρέλυαν τα νήματά σου χανόσουν στα χέρια μου
τα μάτια σου γινόντουσαν δυο πελώριες πλαστικές χάντρες κάτι
κουμπιά ανάξια της βελόνας κάτι ξεφτισμένα σχήματα

η μνήμη μου έχει παγώσει οριστικά σε επανάληψη
εκείνο το τελευταίο βράδυ στην κουζίνα·
μ’ένα κοφτερό μαχαίρι έπιανες ένα γαλάζιο στρείδι που σφύριζε
έξω από τον αφρό της θάλασσας
έκανες ένα κρακ κι έσπαγες τις αντιστάσεις
τα μάτια σου περιεργάζονταν το κοίλον του
από τα χείλια ίσαμε την άμμο του ωκεανού
έως τους χτίστες των παραθαλλάσιων πολυκατοικιών
έως τις βεράντες με το τσάι ή τα χρυσά ποδήλατα
έπιανες ένα όστρακο ακόμη
με την γλώσσα σου ανακάτευες την μαλακή του σάρκα
η αρμύρα της θάλασσας και τα δάκρυα ξεχασμένων εποχών
έλεγες, θα φάω την καρδιά σου 
με μάτια αδηφάγα έψαχνες κάτι περισσότερο από εμένα
που και που έπιανες στα δόντια σου ένα πολύτιμο μαργαριτάρι στα όστρακα
το φερνες δυο βόλτες στ’αστραφτερό σου χαμόγελο
το κρατούσες σαν μισό νόμισμα νεκρών σαν
την σκοτεινή πλευρά της σελήνης
ύστερα το φτυνες στο πάτωμα της κούζινας γελώντας
μαζί με τόσα άλλα,
στο βρώμικο πάτωμα με τα υπολείμματα ανθρώπων και τις λεκιασμένες χαρτοπετσέτες
κοιτούσα προς το βάθος του πατώματος σαν κοσμικός αστροναύτης
σαν τουρίστας που κοιτάζει τον πυθμένα ενός συντριβανιού γεμάτο κέρματα
ελπίζοντας να ξαναπάρει πίσω την ευχή του
σε φθηνότερο συνάλλαγμα
ένα χαλί από βρώμικα μαργαριτάρια τα όνειρά μας
εκτείνονται από τον πάγκο της κουζίνας ίσαμε το παράθυρο κι από κει
στην άμμο του ωκεανού
στους χτίστες των παραθαλλάσιων πολυκατοικιών
στις βεράντες με το τσάι και τα χρυσά ποδήλατα
στο σύμπαν ολόκληρο
οι πέρλες ενώνονταν στο ατέλειωτο milky way
σχηματίζουν μία υπέροχη θηλιά για τον λαιμό μας
θα φάω την καρδιά σου,
έλεγες
θα φάω την καρδιά σου
κι έμεινα εδώ,
κουφαλιασμένο κέλυφος
περιμένοντας σε ένα άδειο νεροχύτη
να ενωθώ ξανά με την θάλασσα.

Ναυτίλος

fotachloma

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s