Τη συναυλία του καλοκαιριού την είδαμε Σεπτέμβρη

19cb3de3a0a3e75b4754527dd3804efc_XL
Aυτό που είδαμε το βράδυ της Παρασκευής στην κατάμεστη Τεχνόπολη ήταν μια πραγματική συναυλία! Γιάννης Αγγελάκας και Παύλος Παυλίδης ως άλλοι υπερκαινοφανείς αστέρες διέσπειραν τη δική τους φωτεινή ύλη σε έναν κόσμο που διψούσε για κάτι καλό, αφού είχε προηγηθεί ένα χλιαρό συναυλιακά καλοκαίρι. Η συναυλία άρχισε στην ώρα της. 9 παρά δέκα ο Παύλος Παυλίδης βγήκε στη σκηνή με ενέργεια και πάθος. Με έναν πιο εξωστρεφή δυναμισμό σε σχέση με τις χειμερινές του εμφανίσεις. Δεν χρειάστηκε περισσότερο από λίγα λεπτά για να πάρει τον κόσμο.

Αυτό ήταν το μεγάλο στοίχημα το οποίο φυσικά κέρδισαν με το σπαθί τους. Να πάρουν τον κόσμο. Το έκαναν με μία υποδειγματική άνεση λες και ήμασταν όλοι ανεμόχαρτα. Μας πήραν και μας (ξε)σήκωσαν σε μία καταιγιστική συναυλία που κράτησε περίπου 4 ώρες. Στη μνήμη μας θα διαρκέσει πολύ περισσότερο… Η μαύρη αλήθεια ήταν πως υπήρχε μία επιφύλαξη για το τι θα δούμε.
Αναρωτιέσαι σε τι φάση θα πετύχεις τον καθένα, αν θα έχουν όρεξη, πόσο εξωστρεφές ή εσωστρεφές θα είναι αυτό που θα δεις… Αλλά για αυτό τους λένε μεγάλους καλλιτέχνες, γιατί σε μερικούς από εμάς που είχαμε δει βιντεάκια στο Youtube από τις εμφανίσεις τους πριν την Αθήνα και λέγαμε «Για να δούμε, τι θα δούμε…», ήρθαν, μας χτύπησαν τον ώμο φιλικά με δύναμη και μας είπαν: «Φίλε, να μας εμπιστεύεσαι». Αυτή η εμπιστοσύνη είναι που δίνει στον Αγγελάκα τα χρυσά φτερά να τραγουδάει με πάθος «Δώσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη» και με ευτυχισμένη ειρωνεία να τραγουδάει «Είμαι τυχερός, είμαι τυχερός, είμαι τυχερός…» ή στον Παυλίδη να απογειώνεται με τον «Βασιλιά της Σκόνης» και να απαγγέλει τα δικά του ποιήματα: «Αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη / την αλητεία με τη μιζέρια».
Στην αρχή βρήκε ο Παύλος Παυλίδης, μετά από αρκετή ώρα εμφανίστηκε στη σκηνή ο Αγγελάκας για να φύγει ξανά μετά από λίγο. Ύστερα από ένα μικρό κενό ανέβηκε στη σκηνή ο Γιάννης Αγγελάκας και στο τέλος είπαν κάποια κομμάτι ξανά παρέα. Φυσικά είχε και ανκόρ. Είναι αξιοθαύμαστη η σχέση με το κοινό τους σκεφτόμουν! Κάτι έχουν κάνει σωστά αυτοί οι καλλιτέχνες. Κάτι που πρέπει να αποκωδικοποιήσουν οι νεότεροι συνάδελφοί τους. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βγαίνεις για ανκόρ στη σκηνή. Να κάθεσε πάνω στο μόνιτορ κάνοντας τσιγάρο και 6-7 χιλιάδες άνθρωποι να τραγουδάνε δυνατά την «Ταξιδιάρα ψυχή». Κάπως έχεις εισβάλει μέσα τους.
Κατάφεραν να φύγεις από τη συναυλία τους γεμάτος. Πιο μορφωμένος και πιο σίγουρος πως γύρω σου υπάρχουν και άλλοι παλαβοί που δεν έχουν γεμίσει τις ψυχές τους μαζούτ.
Έπαιξαν αρκετά από τα μεγάλα τους τραγούδια, αλλά και κάμποσα από τα άλλα που δεν είναι τα πολύ γνωστά τους. Προφανώς συνειδητή, συμβολική και ουσιαστική επιλογή αν σκεφτεί κανείς ότι οι δυο τους θα μπορούσαν να κάνουν άλλες τόσες ώρες συναυλίας μόνο με «αυτά που θέλει ο κόσμος».
Δεν είναι ώρα να ανοίξουμε κουβέντα για τις «Τρύπες» και τα «Ξύλινα Σπαθιά». Τα πράγματα έχουν πάει παρακάτω. Μεγάλο μέρος του κοινού άλλωστε ήταν παιδιά που δεν τους είχαν δει ποτέ με τα συγκροτήματά τους.
Ακούστηκαν πολλά! Εκτενή αποσπάσματα, για να μην σας κουράζω με παράθεση τραγουδιών, μπορείτε να δείτε εδώ.
Χθες αυτοί οι δύο κύριοι άκουσαν και την αγάπη μας και τη σκέψη μας. Κι εμείς, το ίδιο με τη σειρά μας…
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s