Las sin sombrero: χωρίς αυτές η Ιστορία δεν είναι η ίδια

las-sin-sombrero-1

Η Γενιά του ’27 είναι σίγουρα η ομάδα διάσημων διανοούμενων και καλλιτεχνών που άσκησε περισσότερη επιρροή στην ισπανική κουλτουρά. Η κληρονομιά τους είναι ευρέως γνωστή υπό την προϋπόθεση  ότι μιλάμε για ΑΥΤΟΥΣ.

Τι συμβαίνει όμως με ΑΥΤΕΣ; Μήπως δεν υπήρχαν γυναίκες εκείνη την εποχή;

Το ακριβώς αντίθετο. Στην Ομάδα του ’27 υπήρξαν, δημιούργησαν και θριάμβευσαν μια γενιά γυναικών ζωγράφων, ποιητριών, μυθιστοριογράφων, εικονογράφων, γλυπτριών και στοχαστριών με τεράστιο ταλέντο που, όχι μόνο απόλαυσαν στην εποχή τους εθνική και διεθνή επιτυχία, αλλά και μέσω της τέχνης και της δραστηριοποίησής τους, αψήφησαν και άλλαξαν τις κοινωνικές και πολιτισμικές νόρμες της Ισπανίας μεταξύ 1920 και 1930.

ΕΡΝΕΣΤΙΝΑ ΝΤΕ ΤΣΑΜΠΟΥΡΘΙΝ (Βιτόρια 1905 – Μαδρίτη 1999)

Ισπανίδα ποιήτρια.

ernestina_de_champourcin

Απόγονος μιας καθολικής και παραδοσιακής οικογένειας με καταγωγή από τη Γαλλία και την Ουρουγουάη. Από μικρή είχε μια ξεκάθαρη λογοτεχνική κλίση: «ποιήτρια [sic], μόνο ποιήτρια». Κάτοικος Μαδρίτης από νεαρή ηλικία, στα εικοσιένα της δημοσίευσε την πρώτη της ποιητική συλλογή, με ένα προσωπικό ύφος που δεν θα εγκαταλείψει ποτέ καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας της ως ποιήτρια. Με την έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου ξεκίνησε να εργάζεται ως νοσοκόμα, γεγονός που την επηρέασε σημαντικά τόσο την ίδια όσο και όλα τα μετέπειτα έργα της. Εν τέλει, αυτοεξορίστηκε με τον σύζυγό της, Χουάν Χοσέ Ντομεντσίνα, στην Τουλούζη, το Παρίσι και το Μεξικό. Δεν επέστρεψε στην Ισπανία μέχρι το 1973. Ακόμη και μετά τα ενενήντα της συνέχιζε να δημοσιεύει, αλλά πάντα μεταξύ «αλητείας και αοριστίας» και μακριά από τον λογοτεχνικό αναβρασμό. Το 1992 υπήρξε υποψήφια για το βραβείο «Πρίγκιπας των Αστουριών».

Δεν θέλω να ξέρω τίποτα…
Ούτε για αυτό το αβέβαιο φως
που τεμπέλικα υποχωρεί
ούτε για αυτό το καθαρό σύννεφο
με τα παραμυθένια πρόσωπα.
Ούτε για την μανόλια
που ίσως ακόμη αρωματίζει
με το επίμονό της χιόνι…
Δεν ξέρω, δεν ονειρεύομαι,
αλλά τα πάντα πλάθω

ΜΑΡΙΑ ΤΕΡΕΣΑ ΛΕΟΝ (Λογρόνιο 1903 – Μαδρίτη 1988)

Ισπανίδα συγγραφέας.

María Teresa León

Η Μαρία Τερέσα Λεόν υπήρξε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παραδείγματα της πνευματικής και στρατευμένης συμμετοχής της γυναίκας κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Δημοκρατίας και, μετέπειτα, εκπροσώπησε μιαν από τις πιο ζωντανές και ενεργές φωνές της ισπανικής δημιουργίας και της μαρτυρίας των εξορισμένων.

Η πρώτη Ισπανίδα που απέκτησε Διδακτορικό στη Φιλοσοφία και τα Γράμματα, η Μαρία Τερέσα σπούδασε στην Institución Libre de Enseñanza (1), που ιδρύθηκε από μια ομάδα καθηγητών διαχωρισμένων από τον θεσμό του Πανεπιστημίου, με σκοπό να υπερασπιστούν την ελευθερία της διδασκαλίας και αρνούμενοι να προσαρμόσουν τη διδασκαλία τους σε επίσημα δόγματα που σχετίζονταν με τη θρησκεία, την πολιτική και την ηθική.

Συνεργάστηκε χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο σε μια εφημερίδα του Μπούργος και το 1929 δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα. Μαζί με τον Ραφαέλ Αλμπέρτι, του οποίου ήταν και σύντροφος στη ζωή, εκτέλεσε πολυάριθμες πολιτιστικές πρωτοβουλίες, όπως το περιοδικό Octubre.

Με περισσότερα από είκοσι δημοσιευμένα βιβλία, υπήρξε επίσης πολύ ενεργή στο θέατρο, σαν ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτρια και δοκιμιογράφος. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου υπήρξε γραμματέας της Ένωσης Αντιφασιστών Συγγραφέων, ιδρύτρια του περιοδικού El Mono Azul και μια σημαντική φύλακας για την σωτηρία των έργων του Μουσείου του Πράδο της Μαδρίτης.

«Είμαστε αυτό που μας έφτιαξαν, τρέχοντας αργά τα χρόνια.

Όταν είμαστε οριστικά σίγουροι ότι είμαστε εμείς, πεθαίνουμε. 

Τι μάθημα ταπεινότητας!»

ΚΟΝΤΣΑ ΜΕΝΤΕΘ  (Μαδρίτη 1898 – Μεξικό 1986)

Ισπανίδα ποιήτρια και εκδότρια.

Concha Méndez

Η Κόντσα Μέντεθ αποτέλεσε, μαζί με την Μαρούχα Μάγιο και την Μαργαρίτα Μάνσο, την ομάδα των γυναικών που βρίσκονταν πιο κοντά, πνευματικά και ψυχικά, στους άντρες της Γενιάς του ’27, αφού ήταν φίλες και συντρόφισσές τους στα ταξίδια τους και κοινωνικά πολύ προοδευτικές για την εποχή τους.

Εκτός της καριέρας της ως ποιήτριας και θεατρικής συγγραφέως, είχε μια έντονη εκδοτική δραστηριότητα, ιδρύοντας στη Μαδρίτη, μαζί με τον σύζυγό της Μανουέλ Αλτολαγίρε ⸺επίσης ποιητή⸺ το τυπογραφείο La Verónica, όπου εξέδωσαν το περιοδικό Héroe, το οποίο στηρίχθηκε στη συνεργασία του με πολλά σημαντικά ονόματα της εποχής. Σε αμφότερους, σαν εκδότες, τους αναγνωρίζεται το κύριο έργο της διάδοσης του πιο αντιπροσωπευτικού έργου της εν λόγω ομάδας. Η εξορία τους οδήγησε στο Παρίσι, στην Αβάνα και τελικά στο Μεξικό, όπου άνοιξαν και πάλι ένα τυπογραφείο από το οποίο εξέδωσαν κείμενα των εξορισμένων Ισπανών συναδέλφων τους.

Το 1944 δημοσίευσε το Sombras y sueños, για κάποιους το καλύτερο βιβλίο της, μετά το οποίο παρέμεινε ανενεργή μέχρι το 1976, χρονιά που δημοσίευσε την τελευταία συλλογή της, Vida o río. Το 1991, η εγγονή της δημοσίευσε κάποια απομνημονεύματα βασισμένα σε κάποιες βιντεοκασέτες που μαγνητοσκόπησε η Κόντσα Μέντεθ διηγούμενη τη ζωή της.

“Θα ήθελα να είχα πολλά εναλλακτικά χαμόγελα
και ένα τεράστιο ρεπερτόριο τρόπων για να εκφράζομαι.
Ίσως με τη λέξη, ίσως με τον τρόπο,
να ψάξω την επιδέξια χειρονομία που θα μπορούσε να με φρουρήσει”

ΜΑΡΟΥΧΑ ΜΑΓΙΟ (Λούγο 1902 – Μαδρίτη 1995)

Ισπανίδα ζωγράφος.

Maruja Mallo

Στα είκοσί της μετακόμισε στη Μαδρίτη για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο, όπου ήρθε σε επαφή με καλλιτέχνες, συγγραφείς και κινηματογραφιστές, όπως ο Σαλβαδόρ Νταλί, ο Φεντερίκο Γκαρθία Λορκα, ο Λουίς Μπουνιουέλ, η Κόντσα Μέντεθ, η Μαργαρίτα Μάνσο ή η Μαρία Θαμπράνο, με την οποία ήταν στενή φίλη. Είναι η Μαρούχα μαζί με την στενή της φίλη Μαργαρίτα Μάνσο αυτές που συνέλαβαν την ιδέα της συμβολικής κίνησης να περάσουν την Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης χωρίς να φοράνε καπέλο.

Αυτή η κίνηση προκάλεσε προσβολές μέχρι και επιθέσεις από πολλούς περαστικούς, που τις χαρακτήρισαν μέχρι και ιερόδουλες. Από αυτό το γεγονός γεννήθηκε ο όρος «sinsombrerismo» (2) που χαρακτηρίζει αυτή τη γενιά γυναικών.

Η ζωγραφική της είχε πάντα μια ξεκάθαρη σουρεαλιστική επιρροή, αφού στα ταξίδια της στο Παρίσι είχε την ευκαιρία  να έρθει σε επαφή με δασκάλους της εποχής, όπως ο Ρενέ Μαγκρίτ, ο Μαξ Έρνστ, ο Ζουάν Μιρό ή ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο.

Στρατευμένη ρεπουμπλικανή, με το ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου ταξίδεψε στην Πορτογαλία και αργότερα στην Αμερική, περνώντας μεγάλα χρονικά διαστήματα στο Μπουένος Άιρες και στη Νέα Υόρκη, όπου εγκαταστάθηκε και βρήκε γρήγορα αναγνώριση. Είπε για αυτήν ο Άντι Γουόρχολ ότι τα πορτραίτα της είναι ένας ξεκάθαρος πρόγονος της βορειοαμερικανικής Ποπ αρτ. Επέστρεψε στην Ισπανία από την εξορία το 1965 και εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, όπου συνέχισε να ζωγραφίζει μέχρι τον θάνατό της το 1995, χωρίς να λάβει δημόσια αναγνώριση από την γενέτειρά της.  Η Μάγιο δεν προσαρμόστηκε ποτέ πλήρως στην μετριότητα του πολιτιστικού κόσμου της εποχής, και το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία να μην αναγνωριστεί ούτε αυτή ούτε το έργο της στην εποχή της. Γεμάτη ζωή μέχρι τις τελευταίες της ημέρες, μερικοί πρωταγωνιστές του κινήματος Movida madrileña (3) του 1980 ακόμα τη θυμούνται να παρίσταται σε εκδηλώσεις της εποχής. Ελάχιστα γνωστή, και πάντα με εξεζητημένη εμφάνιση, πολύς κόσμος την έβλεπε μόνο σαν μια εκκεντρική ηλικιωμένη. Μόνο αργότερα, πλέον εκλιπούσα, απέκτησε επίσημη και καλλιτεχνική αναγνώριση.

 “Στην περίπτωση που θα φορούσα καπέλο, θα κουβαλούσα ένα μπαλόνι δεμένο στον καρπό μου και θα του φορούσα καπέλο, και έτσι όποτε θα συναντούσα κάποιον γνωστό, θα έβγαζα το καπέλο από το μπαλόνι για να τον χαιρετίσω”  

ΜΑΡΙΑ ΘΑΜΠΡΑΝΟ  (Βέλεθ-Μάλαγα 1904 – Μαδρίτη 1991)

Ισπανίδα φιλόσοφος.

María Zambrano

Η εν λόγω φιλόσοφος από την Μάλαγα είναι ίσως η πιο σημαντική γυναικεία φιγούρα των διανοούμενων της Ισπανίας. Έλαβε την ακαδημαϊκή της εκπαίδευση την δεκαετία του 1920 δια χειρός δασκάλων όπως ο Ορτέγκα ι Γκασέτ, ο Χαβιέρ Ζουμπίρι ή ο Γκαρθία Μορέντε. Φίλη της Μαρούχα Μάγιο, της Κόντσα Μέντεθ και της Ρόσα Τσαθέλ, ήδη τη δεκαετία του 1930 άρχισε να αναγνωρίζεται στον κόσμο την διανοούμενων. Πεπεισμένη ρεπουμπλικανή, έφτασε με τον σύζυγό της από τη Χιλή την ημέρα που το Μπιλμπάο έπεφτε στα χέρια των εθνικών στρατευμάτων. Στην ερώτηση ενός δημοσιογράφου γιατί επέστρεψαν στην Ισπανία εφόσον ο πόλεμος είχε πλέον χαθεί, απάντησε «Για αυτό». Αφού τελείωσε η μάχη, αυτοεξορίστηκε και έζησε σε πολλές διαφορετικές χώρες και δίδαξε σε διαφορετικά πανεπιστήμια: Παρίσι, Αβάνα, Πουέρτο Ρίκο, Μεξικό…, όπου συνέχισε την πολιτιστική της δραστηριότητα ως φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και καθηγήτρια. Το 1984 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Μαδρίτη, όπου και απεβίωσε.

Η Μαρία υπήρξε από τις λίγες γυναίκες που αναγνωρίστηκαν πλήρως από τον πνευματικό κόσμο της Ισπανίας μετά την δικτατορία, και έλαβε τα βραβεία «Πρίγκιπας των Αστουριών» το 1981 και «Θερβάντες» το 1989, επιπλέον των πολυάριθμων διακρίσεων από εθνικά και ξένα ιδρύματα.

“Στην ποίηση συναντάμε απευθείας τον άνθρωπο σαν άτομο. Στην φιλοσοφία τον άνθρωπο στην παγκόσμια ιστορία του.”

ΡΟΣΑ ΤΣΑΘΕΛ (Βαγιαδολίδ 1898 – Μαδρίτη 1994)

Ισπανίδα μυθιστοριογράφος.

Rosa Chacel

Η πρώτη της κλίση ήταν η γλυπτική, οπότε και εγγράφηκε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο. Εγκατέλειψε αυτή την πρώτη της κλίση για να μετατραπεί στην σημαντικότερη μυθιστοριογράφο της εν λόγω γενιάς, επιπλέον των ενασχολήσεών της ως δοκιμιογράφος και αρθρογράφος. Υπήρξε επιμελής στις κοινωνικές συναθροίσεις μεταξύ καλλιτεχνών, όπου δημιούργησε φιλία με τον Ορτέγκα ι Γκασέτ, ο οποίος θα δημοσίευε διάφορα άρθρα της στο περιοδικό Occidente. Η προσήλωσή της στην Δημοκρατία την οδήγησε στην εξορία, αρχικά στην Σουηδία και αργότερα στην Βραζιλία. Παρ’ όλες τις πολλαπλές δημοσιεύσεις της κατά το 1920 και το 1930, η εξορία της έφερε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που την εμπόδισαν να αφιερωθεί απόλυτα στην ενασχόληση με την καριέρα της στην λογοτεχνία. Στην ηλικία των εξήντα έλαβε υποτροφίες από ιδρύματα για να ολοκληρώσει κάποια από τα μυθιστορήματά της, εκ των οποίων μία από αυτές τις υποτροφίες της επέτρεψε να εγκατασταθεί στην Μαδρίτη και να ολοκληρώσει ένα από τα δημοφιλέστερα έργα της, Barrio de Maravillas. Η Ρόσα Τσαθέλ είναι αναμφίβολα μία από τις πιο σημαντικές συγγραφείς της ισπανικής λογοτεχνίας.

“Η πραγματικότητα ήταν εγώ στην ασημαντότητά μου, χωρίς άλλο όπλο πέραν της εξυπνάδας μου, χωρίς άλλο κεφάλαιο πέραν της θέλησής μου και της οξυδέρκειάς μου, της κριτικής μου ικανότητας να ψάξω τον δικό μου προορισμό”

ΧΟΣΕΦΙΝΑ ΝΤΕ ΛΑ ΤΟΡΡΕ (Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια 1907 – Μαδρίτη 2002)

Ισπανίδα συγγραφέας, ποιήτρια και ηθοποιός.

Josefina de la Torre

Η Χοσεφίνα ντε λα Τορρε ήταν περισσότερο γνωστή ως ηθοποιός και σολίστα παρά ως ποιήτρια. Ωστόσο, για κάποιους, βρίσκεται ανάμεσα στις πέντε πιο σημαντικές ποιήτριες της γενιάς της και υπήρξε η δεύτερη γυναίκα την οποία ο Χεράρδο Ντιέγκο συμπεριέλαβε στην Ποιητική Ανθολογία του το 1934.

Το 1927 δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή της Versos y estampas. Την ίδια χρονιά ίδρυσε μαζί με τον αδελφό της, Κλαούντιο ντε λα Τόρρε, αναγνωρισμένο μέλος της Γενιάς του ’27, τον πρώτο της θεατρικό θίασο. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο παρέμεινε στην Ισπανία, ωστόσο δημοσίευσε μόνο ακόμη ένα βιβλίο με ποιήματα και μερικά εμπορικά μυθιστορήματα με το ψευδώνυμο Λάουρα ντε Κομίνχες, με το οποίο παρίστανε ψευδώς μια απόγονο της γαλλικής αριστοκρατίας.

Το έργο της στην ηθοποιία ήταν επίσης πολύ σπουδαίο. Ξεχώρισε στο μεταπολεμικό θέατρο, κατορθώνοντας να γίνει το πρώτο όνομα στο θέατρο María Guerrero. Δημιούργησε τον δικό της θίασο και συμμετείχε σε θιάσους άλλων μεγάλων ονομάτων της τότε σκηνής. Δούλεψε στον κινηματογράφο μαζί με τον αδελφό της και άλλα μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως ο Έντγκαρ Νέβιλ. Η τελευταία γνωστή της δουλειά ήταν η δημοφιλής σειρά της Ισπανικής Τηλεόρασης Anillos de oro (1983).

Αχ, προορισμέ εχθρέ μου,

ανίκητε αντίπαλε,

επίμονε ανταγωνιστή!

Θα ήθελα να είσαι απέναντί μου,

πρόσωπο με πρόσωπο,

οι γροθιές μου στο στήθος σου

ματαιόδοξου αθλητή και να γρονθοκοπώ

με την αιώνια απορία μου:

γιατί;”

ΜΑΡΓΑ ΧΙΛ ΡΟΕΣΣΕΤ (Μαδρίτη 1908 – Μαδρίτη 1932)

Ισπανίδα γλύπτρια και εικονογράφος.

Marga Gil Roësset

Η Μάργα Χιλ Ρόεσσετ γεννήθηκε στη Μαδρίτη, γόνος μιας ευκατάστατης μποέμ οικογένειας, ανατράφηκε με τις επιρροές της καλλιεργημένης και εκλεπτυσμένης μητέρας της που έδινε κίνητρα στα τέσσερα παιδιά της να πειραματιστούν με τις τέχνες. Υπήρξε μια νεαρή κοπέλα με εξαιρετικό ταλέντο στις πλαστικές τέχνες και την ποίηση, ένα παιδί-θαύμα που στα είκοσι τέσσερά της ήδη είχε ξεκινήσει να γίνεται γνωστή σαν γλύπτρια και εικονογράφος, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Βρέθηκε στο απόγειό της ως καλλιτέχνιδα όταν γνώρισε το ζευγάρι Χουάν Ραμόν Χιμένεθ και Θενόμπια Καμπρουμπί, οι οποίοι την παρουσίασαν στον κόσμο της διανόησης και με τους οποίους διατήρησε μια στενή σχέση, τόσο δημιουργική όσο προσωπική. Όμως τον Ιούλιο του 1932, αφού πρώτα κατέστρεψε σχεδόν όλο το θαυμάσιο καλλιτεχνικό της έργο, αποφάσισε να αφαιρέσει τη ζωή της. Οι τελευταίοι μήνες της ζωής της υπήρξαν οι πιο παραγωγικοί όσον αφορά στην καλλιτεχνική της δραστηριότητα. Η αδελφή της, Κονσουέλο, μπόρεσε να σώσει μερικά από τα έργα της, ανάμεσά τους και ένα προσωπικό της ημερολόγιο το οποίο είχε γράψει μία εβδομάδα πριν αφαιρέσει τη ζωή της, και που αποδείχθηκε η καλύτερή της ποιητική συλλογή. Τα κίνητρα της αυτοκτονίας της παρέμειναν άγνωστα (όπως ακριβώς και το ταλέντο της ως καλλιτέχνιδα) κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών, μέχρι και τη δεκαετία του ’80. Σήμερα συνεχίζει να είναι μια ξεχασμένη καλλιτέχνιδα.

Είναι που… Δεν θέλω πια να ζω χωρίς εσένα… όχι… δεν μπορώ πια να ζω χωρίς εσένα… εσύ, αφού μπορείς να ζεις χωρίς εμένα… πρέπει να ζήσεις χωρίς εμένα… Αν εσύ δεν μπορούσες να ζήσεις χωρίς εμένα, δεν θα περίσσευα, αλλά αφού περισσεύω, το καλύτερο είναι να φύγω… Και αφού χωρίς εσένα… δεν θέλω τίποτα, ούτε με νοιάζει τίποτα… το καλύτερο είναι να πεθάνω…

(1) Institución Libre de Enseñanza (Ελεύθερο Μορφωτικό Ίδρυμα): επρόκειτο για ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα εμπνευσμένο από τον Φρειδερίκο Κράουζε. Το 1876, ο καθηγητής Φρανθίσκο Χινέρ ντε λος Ρίος ιδρύει, στο περιθώριο του εθνικού πανεπιστημιακού συστήματος, το εν λόγω ίδρυμα με μια ομάδα διδασκόντων, το οποίο ήταν ανεξάρτητο τόσο σε πολιτικό και φιλοσοφικό επίπεδο, όσο και σε θρησκευτικό.

(2) Sinsombrerismo: Θα μπορούσε να αποδοθεί ελεύθερα ως η μη υποχρέωση της γυναίκας να φοράει καπέλο όταν βρίσκεται σε δημόσιο χώρο. Η ομάδα αυτή που αποτελούταν από γυναικείες φιγούρες καλλιτεχνικά ισχυρές ονομάστηκε Las Sin Sombrero δηλαδή «Οι [γυναικες] χωρίς καπέλο» από την κίνησή τους να περάσουν την Πουέρτα ντελ Σολ στη Μαδρίτη χωρίς να φορούν καπέλο, κάτι που ήταν κοινωνικά υποχρεωτικό για τις γυναίκες εκείνης της εποχής.

(3) Movida madrileña: επρόκειτο για ένα αντιπολιτισμικό κίνημα το οποίο έλαβε χώρα κυρίως στη Μαδρίτη τη δεκαετία του ’80 κατά την μεταβατική περίοδο μετά τον θάνατο του Φράνκο (1975) καθώς η Ισπανία όδευε προς την Δημοκρατία.

Μετάφραση Χρύσα Παπανικολάου

Πρωτότυπο κείμενο: https://www.lassinsombrero.com/ellas

Πηγή: https://www.upct.es/seeu/_as/divulgacion_cyt_09/Libro_Historia_Ciencia/web/mapa-centros/Institucion%20Libre%20de%20Ensenanza.htm

Φωτογραφικό υλικό: http://leer.es/proyectos/las-sinsombrero

mispalabrasinquietas.wordpress.com

This entry was posted in Αφιερώματα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s