Τι έμαθα περπατώντας στο κόσμο | Λένα Διβάνη

ti-ematha-perpatwntas-ton-kosmo-ft

Υπάρχουν αμέτρητοι λόγοι που με κέρδισε αυτό το βιβλίο. Η ανάγνωσή του δεν ήταν αποτέλεσμα δικής μου πρωτοβουλίας, καθώς ήταν ένα απρόσμενο δώρο που έλαβα από μία αγαπημένη συνάδελφο μία συνηθισμένη μέρα φτάνοντας στη δουλειά. Δεν είχα γενέθλια, ούτε γιορτή, ούτε τίποτα. Έτσι, ξαφνικά  «αυτό πρέπει να ανήκει σε εσένα, πάρ’το!» Και το πήρα. Κι απ’ τον τίτλο κατάλαβα πως δεν έπρεπε να το πολυκαθυστερώ. «Με το που μπω στο τρένο«, είπα, «ξεκινάω την ανάγνωση«. Έτσι κι έγινε. Και με το που άνοιξα την πρώτη σελίδα, δεν χρειάστηκε και πολύ, με ρούφηξε μονομιάς, σε σημείο να ανυπομονώ να έρθει η ώρα να μπω στο τρένο για να το συνεχίσω. Αστείρευτο χιούμορ, φοβερή εναλλαγή σκηνών που σε συνεπαίρνουν, εύστοχα μα καυστικά σχόλια και ένας λόγος τόσο οικείος, σαν να διαβάζεις τα λόγια ενός/μιας αγαπημένου/ης σου φίλου/ης. Διαβάζεις, διαβάζεις και δεν χορταίνεις, θέλεις κι άλλο, κι άλλο… Ταξιδεύεις, ξεσηκώνεσαι, περιπλανιέσαι από την αρχή μέχρι το τέλος κάπου μεταξύ Ελβετίας, Νέας Ζηλανδίας, Αιθιοπίας, Κούβας, Βιετνάμ, Βενεζουέλας, Ινδίας και Παταγονίας. Και παρά τις 335 σελίδες του, τελειώνει τόσο γρήγορα που στο τέλος νευριάζεις γιατί δεν σου ήταν αρκετό. Απόλαυση από την αρχή μέχρι το τέλος. Το βιβλίο αυτό μου θύμισε, μου υπενθύμισε, με ξεδίψασε, με ενέπνευσε, με συγκίνησε. Το βιβλίο αυτό μπήκε αυτόματα στην κατηγορία των βιβλίων στα οποία θα επιστρέφω για να μην ξεχάσω.

Για να μη μακρυγορώ, διαβάστε το οπωσδήποτε.

Παρουσίαση

Όταν τελειώσεις σχολείο και πανεπιστήμιο, φίλε αναγνώστη, ένας τρόπος υπάρχει να συνεχίσεις την εκπαίδευσή σου: να ξεβολευτείς. Να αφήσεις τον καναπέ και να αρπάξεις σακίδιο, μποτάκια και διαβατήριο. Να αγαπήσεις τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις άγνωστες λέξεις, τον ύπνο σε σκηνή, τις παράξενες φάτσες, τις αναπάντεχες συναντήσεις. Να φτάσεις στην εκρηκτική Βενεζουέλα του ετοιμοθάνατου Τσάβες, στη σέξι Κούβα όπου όλα αλλάζουν εκτός από τη λατρεία του Τσε, στην προβιομηχανική Αιθιοπία των κομμένων κλειτορίδων, στο Βιετνάμ όπου ο σκύλος είναι σπουδαίος μεζές, στη Γη του Πυρός όπου ο Δαρβίνος εμπνεύστηκε τη θεωρία του, στη Νέα Ζηλανδία των Μαορί όπου το νερό τρέχει ανάποδα, για να δεις τον κόσμο ανάποδα: όχι μόνο πόλεις, που είναι σκέτη βιτρίνα – για να δεις όλη την αλήθεια, πρέπει να πας και στα χωριά και στα βουνά.
Μην τρομάζεις, δεν χρειάζεται να είσαι αθληταράς. Όποιος θέλει να ανεβεί ανεβαίνει.
Εγώ το πρωτόκανα πριν από δεκαέξι χρόνια – θα δεις πώς και γιατί. Αποφάσισα λοιπόν να κλείσω σ’ ένα βιβλίο τις πιο αστείες, μαύρες, απροσδόκητες ιστορίες που με συνάντησαν όσο περπατούσα στα βουνά και στις πόλεις του κόσμου.
Είπα να σου διηγηθώ τι έπαθα και τι έμαθα, μήπως την επόμενη φορά έρθεις κι εσύ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εκδόσεις Καστανιώτη

Σκοπός του ταξιδιού δεν είναι να δεις καινούργια μέρη, αλλά να δεις με καινούργια μάτια.

Είχα καταλάβει, μάλλον ενστικτωδώς πως το πιο επικίνδυνο μέρος στο κόσμο είναι το σπίτι μας.

Άνοιξαν οι πύλες της όρασής μου, οι πραγματικές και κατάλαβα γιατί ταξιδεύουμε μακριά. Για να επιστρέψουμε στο εαυτό μας από άλλη μεριά, ανάποδα. Είδα γιατί είμαι εδώ. Γιατί είναι το μοναδικό σημείο της γης όπου εγώ δεν ήμουν πια η συνήθης εγώ, με τη δουλειά μου, με τη ζωή μου, με το σπίτι μου και τα γούστα μου. Εδώ ήμουν μια κουκκίδα ζωής που μπερδευόταν με τις άλλες. Ξαλαφρωμένη από το βάρος του εαυτού μου, με καλωσόρισα πια οριστικά σ΄ αυτόν τον άγριο τόπο που καμιά φωτογραφία δεν θα μπορούσε να αποδώσει πιστά.

politeianet.gr

This entry was posted in Αταξινόμητα, Αφιερώματα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s