Νομαδικόν: Ημερολόγιο δρόμου|Δημήτρης Μαμάκος

nomadikongood (αντίγραφο)

Στα χέρια μου προσγειώθηκε και πάλι από το πουθενά βιβλίο-δώρο. Δώρο κυριολεκτικά και μεταφορικά. Χαρισμένο από καρδιάς, εξ ου και η άμεση έναρξη ανάγνωσής του. Θέμα: Ταξίδια. «Εδώ είμαστε και πάλι», σκέφτηκα.

Συγγραφέας: Δημήτρης Μαμάκος. Δεν τον ήξερα αλλά να που τον έμαθα.

Παρατηρώ το εξώφυλλο χρώματος καφέ-μπεζ. Στο κέντρο άσπρες γραμμές που μου θυμίζουν καρδιογράφημα. Στο δεξί μέρος μία μαύρη καμπύλη γραμμή από πάνω προς τα κάτω χωρίζει στα δύο το φύλλο και μ’ αναγκάζει να γυρίσω το βιβλίο οριζοντίως για να δω και να αναγνωρίσω ξεκάθαρα πλέον λόφους και βουνά. Φοίνικες, καλύβες και ένας ήλιος έτοιμος να δύσει. Ή να ανατείλει, δεν είμαι σίγουρη.

Το οπισθόφυλλο έχει διαβαστεί από τα πρώτα δευτερόλεπτα, φυσικά, μα την προσοχή μου μαγνητίζει κάτι που διαβάζω κάτω κάτω: «Το 30% των εσόδων του συγγραφέα θα διατεθούν στον Σύλλογο Φίλων της Εκπαιδευτικής Waldorf». Θυμήθηκα: ελεύθερα σχολεία, ελεύθεροι άνθρωποι κτλ. κτλ. και επιτάχυνα για να μη χάνω χρόνο.

Ομολογώ πως ενώ διάβαζα, ήμουν ταυτόχρονα και παρατηρητής του εαυτού μου ως αναγνώστη. Δεν θα έπεφτα έτσι εύκολα. Δεν θα παραδινόμουν άνευ όρων στο «ταξίδι». Κάτι με ενοχλούσε στην αρχή. Κάτι με κρατούσε από τον ενθουσιασμό, κι ενώ διάβαζα ψαχούλευα να βρω τι μου φταίει. Διαπίστωσα ότι η εκτενής περιγραφή λεπτομερειών που δεν προσδίδουν κάτι στην ιστορία με κούραζε. Ωστόσο, αυτές οι λεπτομέρειες μειώνονταν όσο το ταξίδι προχωρούσε, ώσπου πλέον έφτασα να ρουφάω κάθε γραμμή της σελίδας, κάθε λέξη της, σαν τη σάλτσα που έχει απομείνει στο πιάτο μετά από ένα απολαυστικό γεύμα που δεν θες να πάει τίποτα χαμένο. Σαν ο συγγραφέας στην πορεία του ταξιδιού του (στα διάφορα μέρη αλλά πάνω απ’ όλα στον ίδιο του τον εαυτό) να ξυπνούσε, να συνειδητοποιούσε. Η αλλαγή στον τρόπο σκέψης καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού αποτυπώνεται στον τρόπο γραφής του συγγραφέα στην αρχή, στη μέση και στην ολοκλήρωση του βιβλίου κι αυτό με εντυπωσίασε. Με κέρδισε.

Από τα μονοπάτια των Ιμαλαΐων ως τις μεσαιωνικές πόλεις του Κατμαντού, από τις εξωτικές παραλίες του ινδικού νότου στα αγροτοχώρια του Τεράι, στους δρόμους της Καλκούτα και τις ζούγκες της Καρνάτακα, ο συγγραφέας δεν αφηγείται απλά ταξιδιωτικές στιγμές, αλλά μας μεταφέρει σε όλες τις σκοτεινές και μοναχικές στιγμές που έζησε, σε όλα τα συναισθηματικά του σκαμπανεβάσματα και μας συστήνει σε ξεχωριστά άτομα που είχε την τύχη να συναντήσει στη διαδρομή του και που συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στον επαναπροσδιορισμό της ζωής του. Η προσπάθειά του να ξεφύγει από τον «θόρυβο του κόσμου» τον οδηγεί σε ένα οδοιπορικό στο Νεπάλ και την Ινδία, μια εμπειρία που του αλλάζει ολοκληρωτικά τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο και τα πράγματα.

«Είχα νιώσει περίεργα. Είχα νιώσει ζωντανός. Ίσως πιο ζωντανός από ποτέ

Αυτό κρατάω, γιατί το συμμερίζομαι.

Σπεύσατε!

Το βιβλίο του Δημήτρη Μαμάκου κυκλοφορεί από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας.

Η ιστοδελίδα του βιβλίου εδώ.

Η σελίδα του βιβλίου στο fb εδώ.

This entry was posted in Αταξινόμητα, Αφιερώματα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s