Πόσο αξίζεις; – Μάθημα (μη) επαναπατρισμού

100051333_667215610529842_2370317370339098624_n

Δεν χρειάζεται να πω πολλά για εμένα αλλά μια μικρή σύσταση θα ήθελα να την κάνω. Να ξεκινήσω λοιπόν με το όνομά μου… Με λένε Αγγελική και σχεδόν μια δεκαετία ταξιδεύω. Όχι μόνο για αναψυχή αλλά και για εργασία. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο έχω ζήσει σε αρκετές χώρες. Δεν θεωρώ καμία καλύτερη από την άλλη και ούτε μ’ αρέσει να συγκρίνω. Βέβαια είναι αναπόφευκτο να βλέπω τα καλά και τα άσχημα μιας χώρας και κάπου εκεί να γίνεται μια υποσυνείδητη σύγκριση. Επίσης, να πω ότι ποτέ δεν θέλησα να ζήσω την ακριβή ζωή και να ζω μέσα στα λούσα. Κάνοντας αυτή τη μικρή εισαγωγή και τονίζοντας ότι αυτές οι γραμμές δεν είναι ένα κείμενο παραπόνων ή ένας λόγος που θα προκαλέσει κάποια ρηξικέλευθη αλλαγή, αλλά είναι, καλύτερα, κάποιες σκέψεις που θα ήθελα να μοιραστώ.

Όλα ξεκίνησαν με τον κορωνοϊό. Προκάλεσε πολλά προβλήματα, ένα απ΄ αυτά ήταν και ο επαναπατρισμός. Πολλοί από εμάς ταξιδεύαμε σε κάποια άλλη χώρα την στιγμή που απαγόρευσαν τη μετακίνηση. Όσο για μένα, βρισκόμουν στο Περού. Με το που ξεκίνησαν τα κρούσματα μετακινήθηκα πιο κοντά στη Λίμα και την ημέρα της γενικής απαγόρευσης έφτασα στην πρωτεύουσα, μίλησα με την πρεσβεία η οποία δεν μπορούσε να μου πει ποια θα είναι η επόμενη κίνηση. Έτσι κάπως πέρασαν δυο εβδομάδες, σχεδόν καθημερινής επικοινωνίας. Όπως καταλαβαίνετε αυτό προκάλεσε μια τριβή στη σχέση μας, η οποία φάνηκε ότι θα συμβεί γρήγορα από την αρχή. Αλλά ας μην προτρέχω…

Οι περισσότερες συνομιλίες μας ήταν επιεικώς απαράδεκτες. Επικοινωνούσα με δυο ανθρώπους οι οποίοι τις περισσότερες φορές είτε δεν απαντούσαν στις ερωτήσεις μου, είτε δεν έβγαζε κάποιο νόημα η στιχομυθία τους. Έχουμε ανταλλάξει πολλά mails και τα έχω κρατήσει, δεν ξέρω για ποιο λόγο και αν αξίζει, αλλά υπάρχουν σ’ έναν παράλληλο χωροχρόνο που πλέον, μας επιτρέπει να τα αποθηκεύουμε όλα και να μπορούμε να υποστηρίξουμε τα όσα ισχυριζόμαστε. Άσχετα που σ’ αυτόν τον κατατρεγμένο και εκμαυλισμένο κόσμο σημασία έχει η θέση που έχεις δώσει στον εαυτό σου ή σου έχουν χαρίσει και φυσικά για την ικανότητά σου να χειραγωγείς το σύστημα.

Αυτό λοιπόν που μου πρότειναν από την πρεσβεία ήταν να πάρω μια πτήση για ένα οποιοδήποτε μέρος της Ευρώπης και μετά από εκεί να βρω τρόπο να πάω Ελλάδα. Δηλαδή να μην είμαι πλέον το πρόβλημά τους, να με πετάξουν σ’ ένα οποιοδήποτε αεροδρόμιο της Ευρώπης… Στην αρχή μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω στη Μαδρίτη την στιγμή που η Ισπανία ήταν στο πικ του κορωνοϊού (θα μου πεις ‘’θα μπορούσαν να προτείνουν Ιταλία, οπότε να λες και ευχαριστώ!’’ Θα συμφωνήσω αλλά και θα διαφωνήσω. Η νοοτροπία μας είναι ”υπάρχουν και χειρότερα”, ρε, φίλε ναι υπάρχουν, αλλά γιατί προσπαθείς να συγκριθείς μόνο με αυτό που ξέρεις ότι θα σε κάνει να νιώσεις ανώτερος; Δεν ελπίζεις υποτίθεται σε μια εξέλιξη και ανέλιξη; Δεν χτυπιέσαι και παραπονιέσαι γι’ αυτόν τον κόσμο; Γιατί δεν προσπαθείς να τον κάνεις μια ανάσα καλύτερο;). Η πτήση θα γινόταν την επομένη και για να μπω σ’ αυτό το αεροπλάνο έπρεπε να έχω εισιτήριο που να αποδεικνύει ότι αυτός είναι ο ενδιάμεσος σταθμός. Παρ’ όλο που μου είχαν επισημάνει πολλές φορές ότι δεν πρέπει να εμπιστεύομαι τις γνωστές μηχανές αναζήτησης πτήσεων γιατί η κατάσταση ήταν ρευστή και δεν υπήρχε τρόπος να είμαστε σίγουροι ότι ισχύουν οι πτήσεις που έδειχναν. Η προϋπόθεση όμως ήταν πάντα αυτή. Κάθε φορά το ίδιο τροπάριο “Θες να πας Βιέννη; Θες να πας Πράγα;’’ και όταν τους έλεγες ‘’Βεβαίως, μ’ αρέσουν όλες αυτές οι επιλογές και υπό φυσιολογικές συνθήκες θα πήγαινα τρέχοντας, αλλά, ματάκια μου, δεν μπορώ στην παρούσα φάση και το ξέρεις, αφού από τους προτεινόμενους προορισμούς για Ελλάδα υπήρχαν πτήσεις δυο μέρες μετά με αλλαγές και αναμονές 10ωρες και φυσικά δεν ξέρω αν ισχύουν. Πώς να πάω Ελλάδα, θα μου πείτε;’’ Όταν τους αράδιαζα τις παραπάνω ερωτήσεις, αυτές έμεναν να αιωρούνται σ’ αυτό τον παράλληλο χωροχρόνο που λέγαμε πριν…

Το αποκορύφωμα ήταν όταν μου πρόσφεραν μια απίστευτη ευκαιρία όπου θα ήταν και η τελευταία μου, όπως έλεγαν, με μόνο 800 ευρώ να πάω Βιέννη συν όποια άλλη πτήση ή τρένο ή οτιδήποτε άλλο έβρισκα που θα με πήγαινε Ελλάδα. Όπου και αρνήθηκα. Δεν ζήτησα να μου πληρώσουν τα μεταφορικά ούτε τη διαμονή απλά να μην πληρώσω τα διπλά απ’ όσα έδωσα για να φτάσω Λατινική Αμερική. Η απάντησή τους ήταν το λιγότερο προσβλητική όταν άρχισαν να μου λένε ότι δεν γίνεται να πληρώσουν αυτοί και ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο, την στιγμή που τους είχα πει απλά ότι δεν μπορώ να πληρώσω αυτή την πτήση και όταν και αν βρεθεί κάποια άλλη τους παρακαλούσα να με ενημερώσουν.

Δεν ξέρω τον μισθό των κυρίων και πόσα λεφτά πιστεύουν ότι έχουν οι άνθρωποι που επιλέγουν να ταξιδέψουν στη Λατινική Αμερική, αλλά δεν είμαστε όλοι εμείς που ταξιδεύουμε μεγιστάνες και ούτε θέλουμε να γίνουμε. Δεν είναι μόνο τα λεφτά σκοπός της ζωής μας ούτε περιμέναμε να έχουμε εκατομμύρια για να κάνουμε ένα ταξίδι. Υπάρχουμε και εμείς, κύριοι, που δεν έχουμε βλέψεις για καριέρες και λεφτά ή εμείς που έχουμε μια δουλειά για να μας δίνει τη δυνατότητα να ζήσουμε όπως θέλουμε χωρίς να είναι η ζωή μας. Ή οι άνθρωποι που επιλέγουμε τα λεφτά την δουλειά και κάνουμε ταξίδια ακριβά. Σε όποια κατηγορία και αν βρίσκεσαι ή είσαι μια κατηγορία μόνος σου είναι δικαίωμά σου πώς θα ζήσεις τη ζωή που δεν σου χαρίζει κανείς, από την στιγμή που δεν βλάπτεις κάποιον με τις πράξεις σου, ζήσε την αλήθεια σου.

Αυτό που αδυνατώ να καταλάβω είναι, πώς γίνεται να φέρεις τον τίτλο του πρέσβη όπου μια από τις αρμοδιότητές σου είναι σε περίπτωση που κάποιος συμπατριώτης σου βρεθεί σε ανάγκη στη χώρα που δουλεύεις να είναι χρέος σου να τον βοηθήσεις και την στιγμή που πρέπει να δείξεις ότι υπάρχεις για κάποιον λόγο και δεν κάνεις διακοπές, λες στον συμπατριώτη σου ότι μπορείς μόνο να τον βοηθήσεις αν έχει αρκετά λεφτά. Δηλαδή αυτό είναι το κράτος που είμαι υπήκοος, που μέσα στα πάρα πολλά που επέλεξα στην ζωή μου ο τόπος δεν ήταν επιλογή μου, σε αυτόν έτυχε να γεννηθώ, αλλά και να το επέλεγα υποτίθεται ότι οι άνθρωποι δημιουργήσαμε όλο αυτόν τον παραλογισμό της πατρίδας για να ζήσουμε καλύτερα.

Τελικά η τελευταία μου επιλογή δεν ήταν η Βιέννη αλλά η Πράγα και τα παιδιά από την πρεσβεία που μου έλεγαν ότι πρέπει να έχω λεφτά για να ταξιδέψω, μου έδωσαν την επιλογή να πετάξω για Πράγα δωρεάν και μου το τόνισαν πολλές φορές. Δηλαδή, μου είπαν ότι το κράτος σου όχι απλά δεν μπορεί να φροντίσει να γυρίσεις πίσω, όχι απλά δεν προσπαθεί να σε βοηθήσει, αλλά σου λέει, κοίτα, υπάρχει ένα άλλο κράτος που λειτουργεί! Βάζει δωρεάν πτήση επαναπατρισμού για τους πολίτες του και παίρνει και εσένα που δεν σε ξέρει. Θα μου πεις ‘’έτσι έπρεπε να γίνει, το 10% πρέπει να είναι από κάποια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής ένωσης’’. Έρχομαι και ρωτάω: κάποιος νόμος που να λέει σε περίπτωση ανάγκης ο επαναπατρισμός γίνεται στην χώρα προέλευσης ή μόνιμης κατοικίας σου, δεν υπάρχει; Γιατί οι Τσέχοι έφεραν πίσω τους πολίτες τους; Που έκαναν πάρα πολύ καλά αλλά οι Έλληνες γιατί δεν μπορούσαμε να φτάσουμε κάπως στην χώρα μας;

Οι κύριοι αυτοί που δουλεύουν στην πρεσβεία της Λίμας να αναρωτηθούν αν μπορούν να κάνουν την δουλειά τους λίγο καλύτερα και μαζί οι Έλληνες πολιτικοί. Τέλος, θα ήθελα να τονίσω ότι η πρεσβεία της Ελλάδας στην Τσεχία κάνει πάρα πολύ καλά την δουλειά της και τους ευχαριστώ εκ βαθέων για τον τρόπο που χειρίστηκαν την μικρή παραμονή μου στο αεροδρόμιο της χώρας τους και πάνω απ’ όλα τους ευχαριστώ που συνέβαλαν στο να είναι τόσο μικρή, όπως επίσης ευχαριστώ και το προσωπικό του αεροδρομίου που με βοήθησε πάρα πολύ.

Με την ελπίδα, κάποια στιγμή ο κόσμος αυτός να γίνει λίγο πιο φιλικός προς όλους τους επισκέπτες του.

Υ.Γ. «Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.
Για σένα που νομίζεις…ότι η ζωή σου δεν επηρεάζεται από εκείνη του διπλανού σου..»
Martin Niemöller (14 January 1892 – 6 March 1984).

                 Από την Angelica.


 

This entry was posted in Αταξινόμητα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s