Category Archives: Adagio για 1 πένα

Homo Weekendus… | Tου Gil-galad

Αν ο Δαρβίνος μπορούσε να παρακολουθήσει, post mortem, την εξελικτική πορεία του ανθρώπου στο σύνολό της σίγουρα θα δυσκολευόταν να περιοριστεί στη φυσιολογία. Το αρκετά ευφάνταστο σχέδιο της εξέλιξης, που σε συνέχεια του Homo Sapiens έχουμε τον σκεβρωμένο άνθρωπο πάνω από έναν υπολογιστή, τον ας … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Άμουσοι | Του Gil-galad

Με ρωτάς τι σκέφτομαι, αν με λυπεί κάτι. Είναι που αλλάξανε τα σύρματα του ηλεκτρικού. Εκείνα που ήταν πέντε, και τώρα τα πουλιά δεν κάθονται πάνω τους σα νότες.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Γράμμα στη Νέλλη…|Του Gil-galad

Κυνηγώντας την πλήρωση Τροχάδην, πριν ο δείκτης αλλάξει αριθμό, Δοκιμάζουμε χωρίς να γευόμαστε, Σισύφεια, σχεδόν, γεμίζουμε τα τρύπια δοχεία της ύπαρξής μας. Θέλω να γράψω, «Όλα συμπληρώνονται εφήμερα» Να γεμίσω τοίχους, χαρτιά, δρόμους με κόκκινο χρώμα Σαν υπενθύμιση στην ανορθογραφία … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Απολογιστικά…| Του Gil-galad

  «Απολογήσου», μου είπαν κι άνοιξα τα βιβλία μου. Εισερχόμενοι κι εξερχόμενοι άνθρωποι, συναισθηματικά χρέη, χρονικές οφειλές, ανυπόμονες υπαναχωρήσεις. Όλα καθαρά, τακτοποιημένα κι όπως επιτάσσουν οι κανόνες.   Αλλά πάλι, τι βιβλία μπορεί να κρατάει μια φυσική καταστροφή;

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Οι κύβοι…| Του Gil-galad

(«ένα ολόφωτο χωριό θα φλέγεται στον ίσκιο…» – Alejandra Pizarnik) Τρεις οι πλευρές που κοιτάς Τρεις οι αποχρώσεις Τρεις οι διαστάσεις που θα βρεις Τρις σε απαρνιέμαι

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Το αγρίμι. | Του Gil-galad

Γεια σου και πάλι, καιρό είχες να εμφανιστείς.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Νύχτα | του Gil-galad

Η νύχτα πρέπει στον έρωτα, τους στοχασμούς και τα τσιγάρα έξω από τα νοσοκομεία. Τα άλλα ας τα στεγνώνει ο ήλιος.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Για ένα ζευγάρι…| Του Gil-galad

Πήρε κάθε της κίνητρο και το βούτηξε στα νερά της Στύγας. Δώρο μεγάλο η αθανασία τους αφού φέρνει την επιβεβαίωσή της.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Το διαπασών…| Tου Gil-galad

Πάλλομαι στο ρυθμό σου Ασθμαίνοντας πασχίζω να σε ακολουθήσω Εσένα που διαρκώς πέφτεις Εσένα που διαρκώς φεύγεις Εγώ, το φάντασμα, ο ρυθμός, ο άυλος Να καθορίζομαι από ένα τέτοιο τρελό διαπασών

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Λατρεία…| Του Gil-galad

Με πνίγει η απώλεια, η τόση ελευθερία… Με πνίγει η έλλειψη, η τόση διασκέδαση, το τόσο ελεύθερο σκόρπισμα.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

32…| του Gil-galad

Τριανταδύο, ε;

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Έκλλειψη | του Gil-galad

«Άρχισα να σβήνω Κι η μέρα είναι μόλις στη μέση…» Είπε κατεβαίνοντας από το άρμα που διέγραφε την καθιερωμένη ημικυκλική του πορεία.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Αναριθμητισμοί | Του Gil-galad

Θυμάσαι άραγε; Ήταν εκείνη τη φορά που όλα άλλαξαν άρδην εντός μας. Αστοί σηκώναν ποτήρια με αλκοόλ, στολές σηκώναν όπλα, γιορτές σηκώσαν ματωμένα στήθη, παιδιά σηκώσαν πέτρες, χαμένοι σηκώναν λάφυρα, πυρήνες σηκώσαν φωτιές, δρόμοι σηκώναν καπνούς και σκόνες. 

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , | Σχολιάστε

Άσπρο | Του Gil-galad

Ζω στον κολπίσκο με τους λίγους επισκέπτες. Εκεί, στο λιμανάκι του, με βρίσκουν πάντα οι επισκέπτες. Εκεί με βρίσκει ο ήλιος, η βροχή, η νύχτα και η μέρα. Δεν είναι πως δεν κουνιέμαι, ούτε πως δεν ταξιδεύω στην ενδοχώρα, μα … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Σχολιάστε

Έστω κάτι μικρό… | Του Gil-galad

Κανείς δεν μπορεί να είναι όπως νοιώθει έξω απ’ το δωμάτιό του. Κάθε δωμάτιο είναι ένας χώρος σκέψεων, βγαίνοντας απ’ αυτό, ποτέ δε βγαίνεις ο ίδιος! Ποτέ μα ποτέ! Πάντα κάτι αλλάζει, έστω και κάτι μικρό.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , | Σχολιάστε

«Βραδυνή εκπομπή 4» ή «Προς αναζήτηση (εαυτού ;)»…| του Gil-galad

Μου είπες «Προσπαθείς γι’ αυτό που έχεις αλλά όχι για σένα». Σου είπα «…».

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

Μια μεταμεσονύχτια κουβέντα…| Του Gil-galad

Όχι, δε θέλω να βάλω εικόνα για να μπορείς κι εσύ να το δεις.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 5 Σχόλια

Χρόνια πολλά… | Του Gil-galad

Είδα σπίτια φυλακές, είδα ματιές αυταρχικές, είδα ανθρώπους σκυθρωπούς, είδα σκουπίδια να ζουν σε βίλες και χαμόγελα να πνίγονται για να ψάξουν στα σκουπίδια. Είδα κορμιά ξαπλωμένα στο δρόμο κι είδα κι αναβάτες να σπέρνουν τον τρόμο.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 2 Σχόλια

Μια μέρα | Του Gil-galad

Μια μέρα γύριζα σπίτι όντας εξοδούχος από το στρατό. Φορούσα λοιπόν τη στολή εξόδου μου και με βήματα που πήγαιναν πιο γρήγορα απ’ ότι το άυπνο κορμί μου άντεχε, με πήγαινε στο ήρεμο και μακριά από τη βρώμα κρεββάτι μου.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , , | 12 Σχόλια

Πρώτη ψύχρα…Του Gil-galad

Είναι φορές που δε θα καταλάβω ποτέ το τι κρύβεται πίσω από τη λέξη σύμπτωση. Μάλλον της προσδώσαμε μια αφαιρετική έννοια και κατάτι απαξιωτική κι ύστερα την παραδώσαμε σε αυτή. Πως μπορεί να είσαι με ένα στενό σου πρόσωπο δίπλα … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | 7 Σχόλια

Καταιγίδα, Η… Του Gil-galad

Πως μέσα στα τελευταία 3 χρόνια έγινα το αντίθετο από αυτό που ήμουν και που θέλω να είμαι; Ανυπόμονος και με τη βρισιά έτοιμη να τη φτύσω με φαρμακερό τρόπο στον πρώτο που θα μου σπάσει τα νεύρα;

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | 7 Σχόλια

Βάλε αποσμητικό… Του Gil-galad.

Πριν μέρες έγραψες ένα κείμενο για μια όμορφη για σένα συνάντηση. Εδώ και τέσσερις προσπαθώ να γράψω κάτι που στριφογυρνά στο κεφάλι μου. Δεν έτυχε να βρω ούτε το χρόνο, ούτε το τραγούδι, ούτε και το ζάλο μέσα στις λέξεις … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 3 Σχόλια

Βραδυνή εκπομπή 1. Του Gil-galad.

Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις και σε αναζητώ σαν το πρωινό τσιγάρο και τον πικρό καφέ.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 2 Σχόλια

Πίσω σε σένα… Του Gil-galad.

Ταξίδια, μακρινά, κοντινά, εμπρός, μα και πίσω. Δεν είναι ωραίο όταν κάποια στιγμή μια αδιευκρίνιστη δύναμη μετατρέπει την καθημερινότητά σου σε σκηνικό ταινίας κι εσύ ψάχνεις να βρεις μήπως έχεις πέσει κατά τύχη στα γυρίσματά της;

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 2 Σχόλια

Πατώντας στις λακκούβες! Του Gil-galad.

Είμαστε ό,τι διαβάζουμε, ό,τι ακούμε, ό,τι μυρίζουμε… Είμαστε οτιδήποτε ζούμε στο παρελθόν μας και αυτό είναι πάντα μπροστά μας λες και κάναμε μεταβολή 180 μοιρών. Πάντα από το λιμάνι του παρελθόντος μας βάζουμε πλώρη για νέα πέλαγα.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

Αστρολάβος 1. Του Gil-galad.

Όταν ήμουν μικρός πάντα αναρωτιόμουν αν το αστέρι που βλέπω εγώ το βλέπει και κάποιος άλλος. Μου φαινόταν αδιανόητο, όχι φυσικά ότι μπορούμε να αντικρίσουμε το ίδιο πράγμα, αλλά το να το αντικρίσουμε με τον ίδιο τρόπο!

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

«Το τέρας…» Του Gil-galad.

Οι άνθρωποι ζούμε πολύ περίεργα. Αλλού πεινάνε κι αλλού ξοδεύουν 500 ευρώ για ένα πιάτο. Προσοχή, ούτε καν γεμάτο!! Ένα άδειο πιάτο!

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 5 Σχόλια

«Κοίτα με πια!» του Gil-galad

Εντάξει, τα κατάφερες! Βρήκες τον τρόπο να φύγεις από τη μικρή λιμνούλα και τώρα πια κολυμπάς στη λιμνοθάλασσα. Πολλές ευκαιρίες για διαιώνιση του είδους σου, για τροφή, για παιχνίδι. Αλλά μικρό μου ψαράκι, αξίζουν όλα αυτά τους κινδύνους που έχεις … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

Πιες κι άκου

Έχω μεθύσει, από αλκοόλ, αναμνήσεις, φώτα, εικόνα και ένα τραγούδι… Αύριο θα σας πω περισσότερα… Σήμερα μόνο αυτό! Πιες κι άκου το με μια εικόνα από τα παλιά. Έχεις τ’ αρχίδια;

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

Για τις νόστρες…|Του Gil-galad

Η νύχτα πάντα με καλούσε, έτσι στα ξαφνικά! Μέσα από όνειρα πολύχρωμα ή και ασπρόμαυρα. Είναι φορές που σηκώνομαι από το κρεββάτι (ναί με δυο β, σαν τους παλιούς) για να μιλήσω σε κάποιον. Η εικόνα του τριγυρίζει στο μυαλό … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , | Σχολιάστε

Εμείς! Του Gil-galad

Εμείς, πιστεύουμε ότι οι Έλληνες είναι ο περιούσιος λαός του Θεού, των 12 Ολυμπίων, μας εγείρεται κάθε 2 λεπτά με τις γκόμενες (γιατί μας προστάζουν τα ξυρισμένα…) γιατί τον έχουμε πάνω από 32 πόντους και μας δυσκολεύει στο περπάτημα γι’ … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 10 Σχόλια

Μικρό…| Του Gil-galad

Ξημέρωσε πάλι, ο ήλιος σε τρελαίνει, η άνοιξη σε τρελαίνει, το μικρόν της ηλικίας (είτε γιατί είσαι, είτε γιατί έτσι αισθάνεσαι), οι μυρωδιές που ξεφεύγουν από παράθυρα κουζινών, ένα τηλέφωνο που δεν απαντά ο ιδιοκτήτης του, η αίσθηση των σεντονιών … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 1 σχόλιο

Τι κάνουμε ρε; | Του Gil-galad

Μια ακόμα μέρα, μερικές ακόμα ίδιες ειδήσεις, ίδιες φωνές… Κατέβηκα κάτω από το σπίτι μου, για λίγο, απέναντι το γνωστό γηροκομείο. Μια γιαγιά μακάρια κοιτάζει έξω από την πόρτα, που και που μια κλεφτή ματιά στην τηλεόραση…

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 1 σχόλιο

Καλως ήρθες παιδί μου στην κρεατομηχανή ονόματι σύγχρονη ζωή … του Gil-galad

Σύγχρονη ζωή, είτε είναι 1981, είτε πιο παλιά, είτε τώρα… Τίποτε δεν άλλαξε!

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 1 σχόλιο

Φωτιά στα ντεπο

Ακόμα μια μέρα πέρασε. Μια μέρα που τα πάντα σαρώθηκαν! Μικρές φωτογραφίες στο μυαλό μου που δε νομίζω να σβήσουν. Ίσως μετά από χρόνια να ξεθωριάσουν κάπως τα χρώματά τους, μα δε θα ξεχάσω. Είμαι ακόμα μικρός, στο ορεινό χωριό … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 1 σχόλιο

Hometown Glory… του Gil-galad

Είναι εκείνες οι ώρες που ένα τραγούδι, μια εικόνα, κάποιος φίλος, μας φέρνουν στο μυαλό αναμνήσεις χρόνων παλιών. Τότε που μπορεί να ζήσαμε ελεύθεροι, έστω και για λίγο. Τότε που γίναμε για λίγο θεοί, που είχαμε την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

Κάτι που διάβασα…

Με την πρώτη ματιά, έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο έδαφος, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 1 σχόλιο

Invictus

Out of the night that covers me, Black as the Pit from pole to pole, I thank whatever gods may be For my unconquerable soul.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε