Tag Archives: adagio για 1 πένα

Το αγρίμι. | Του Gil-galad

Γεια σου και πάλι, καιρό είχες να εμφανιστείς. Advertisements

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , | Σχολιάστε

Νύχτα | του Gil-galad

Η νύχτα πρέπει στον έρωτα, τους στοχασμούς και τα τσιγάρα έξω από τα νοσοκομεία. Τα άλλα ας τα στεγνώνει ο ήλιος.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Αναριθμητισμοί | Του Gil-galad

Θυμάσαι άραγε; Ήταν εκείνη τη φορά που όλα άλλαξαν άρδην εντός μας. Αστοί σηκώναν ποτήρια με αλκοόλ, στολές σηκώναν όπλα, γιορτές σηκώσαν ματωμένα στήθη, παιδιά σηκώσαν πέτρες, χαμένοι σηκώναν λάφυρα, πυρήνες σηκώσαν φωτιές, δρόμοι σηκώναν καπνούς και σκόνες. 

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , | Σχολιάστε

Έστω κάτι μικρό… | Του Gil-galad

Κανείς δεν μπορεί να είναι όπως νοιώθει έξω απ’ το δωμάτιό του. Κάθε δωμάτιο είναι ένας χώρος σκέψεων, βγαίνοντας απ’ αυτό, ποτέ δε βγαίνεις ο ίδιος! Ποτέ μα ποτέ! Πάντα κάτι αλλάζει, έστω και κάτι μικρό.

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , | Σχολιάστε

Βραδυνή εκπομπή 3… | του Gil-galad

   Στέκεσαι εκεί και κοιτάζεις κουκκίδες φωτεινές. Δεν ξέρεις τι θέλεις μα μου ζητάς να κάνω κάτι από τα παλιά. Κάτι που είμαι εγώ και που με ευχαρίστηση χωρίς την άμεση συμμετοχή σου θα κάνω όσο κουρασμένος κι αν είμαι.

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , | Σχολιάστε

Φίλε, δεν ξέρουν… | Του Gil-galad

Πολλές φορές μου το είπαν, ότι έρχομαι σαν τον κομήτη, σε αραιά διαστήματα, για λίγο μέχρι να ξαναχαθώ προετοιμάζοντας το έδαφος της επιστροφής μου.

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , , | 1 σχόλιο

Εντός αοράτου φάσματος…|του Gil-galad

Τον τελευταίο καιρό όλα έχουν ανατραπεί. Γνώρισα πολλά φαντάσματα… Τόσα που στο τέλος σταμάτησα να τα ρωτάω από που έρχονται και τι αναζητούν. Φαντάσματα μέρα-νύχτα μπροστά μου που άρχισαν και για μένα να γίνονται αόρατα. Που άρχισαν κι εμένα να … Συνέχεια

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , , , | 1 σχόλιο

Για τις νόστρες…|Του Gil-galad

Η νύχτα πάντα με καλούσε, έτσι στα ξαφνικά! Μέσα από όνειρα πολύχρωμα ή και ασπρόμαυρα. Είναι φορές που σηκώνομαι από το κρεββάτι (ναί με δυο β, σαν τους παλιούς) για να μιλήσω σε κάποιον. Η εικόνα του τριγυρίζει στο μυαλό … Συνέχεια

Posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , | Σχολιάστε