Tag Archives: Anatat

Να μου λες ιστορίες να σου λέω κι εγώ |της Anatat

Ακούγοντας τον τελευταίο καιρό κάμποσες ιστορίες προσπαθώ να καταλάβω τι ρόλο βαράνε οι ρημάδες στη ζωή μας. Διόρθωσις: Από πάντα ακούω ιστορίες, απλά τώρα για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχω προβληματιστεί επί του θέματος.

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , | 1 σχόλιο

Εννέα βήματα κι ένας τοίχος.. |της Αnatat

Αποφάσισε να βγει έξω. Να αναπνεύσει. Το μικρό του σπίτι δεν τον χωρούσε. Όχι λόγω τετραγωνικών αλλά οι σκέψεις του πολλαπλασιάζονταν και ένιωθε πως πνιγόταν. Πήρε το πιο χοντρό του παλτό και το μάλλινο σκούφο του και ξεκίνησε με τα … Συνέχεια

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

Στο παρεμπιπτόντως.. | της Anatat

Ποτέ δεν μπόρεσα κι ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να χάνεσαι όχι από αυτούς που κάποτε αγάπησες αλλά από αυτούς που υποτίθεται πως αγαπάς. «Υποτίθεται», θα καταλάβεις γιατί. Αναλογιζόμενη τι μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε μια τέτοιου είδους … Συνέχεια

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , | Σχολιάστε

Από καρδιάς.. |της Anatat

Μπήκες στη ζωή μου από το πουθενά. Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς αλλά χτύπο στην πόρτα δεν άκουσα. Δεν μου χτύπησες ποτέ. Άκουσα όμως πως ήσουν απέξω και χωρίς δεύτερη σκέψη σου άνοιξα. Σου άπλωσα το χέρι ασυνείδητα κι εσύ γραπώθηκες, … Συνέχεια

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 1 σχόλιο

Φαντασματάκι.. |της Anatat

Θα ήθελα να ήμουν φάντασμα. Ένα αόρατο ον που θα μπορεί να σε κοιτάει χωρίς εσύ να το ξέρεις. Όχι κρυφά κι όχι όλες τις στιγμές. Μόνο τις πιο αληθινές σου. Αυτές που είσαι μονάχα όλα όσα είσαι και τίποτε … Συνέχεια

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

Με τα μούτρα.. |της Αnatat

Ακουμπισμένη όρθια στον τοίχο κοιτώ έξω από το μεγάλο παράθυρο. Παρατηρώ αφηρημένη τα διάφορα σχήματα που παίρνουν τα σύννεφα στον ουρανό. Και σκέφτομαι, σκέφτομαι.. Τι διάολο κάνουμε, μου λες; Γίνονται πολλά χωρίς να αλλάζει τίποτα. Συνειδητοποιώ πως ανήκω στην αγέλη, … Συνέχεια

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | Σχολιάστε

«Χοντρή, ε χοντρή» |της Αnatat

Γλυκό απόγευμα. Περπατώ αμέριμνη στο δρόμο. Πολύ αμέριμνη όμως. Εντελώς ξέγνοιαστη, σχεδόν χαμογελώντας. Αντιλαμβάνομαι στο πέρασμά μου την ύπαρξη μιας αγοροπαρέας καθισμένη κάπου πιο κει. Δεν είχα οπτική επαφή μαζί τους καθώς δεν μ’ ένοιαζε. Αφού τους προσπερνώ σε ακούω … Συνέχεια

Posted in Αταξινόμητα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 3 Σχόλια

Πίσω στο μηδέν. |της Anatat

Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό γυρίζω πάλι στο μηδέν. Λέω πάλι γιατί, ξέρεις, δεν είναι η πρώτη φορά. Εσύ με πας εκεί. Εγώ φταίω που σου το επιτρέπω. Από το τίποτα ξανά. Δυστυχώς. «Πόσες ευκαιρίες ακόμα;» με ρωτάς. Δεν είναι … Συνέχεια

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged | 2 Σχόλια