Tag Archives: Penny Ktena

Ζούμε δύο ζωές |της Penny Inwonderland

Και ξαφνικά είσαι 40… Και προσπαθείς να θυμηθείς γιατί σε τρόμαζε αυτή η ηλικία αλλά δε θυμάσαι. Νιώθεις καλά. Πολύ καλά. Μάλλον ποτέ δεν ένιωθες καλύτερα! Ολα έχουν αλλάξει. Τόσο πολύ που όλα ξαναρχίζουν.

Posted in Αταξινόμητα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , , , , , | 1 σχόλιο

«Ας φάει ξύλο. Πακιστανάκι είναι»|της Penny Inwonderland

Πρωί, στον ηλεκτρικό για Πειραιά. Σε κάποια στάση μπήκε ένα παιδί με ακορντεόν. Ήταν γύρω στα 8. Έπαιζε όμορφα. Πολύ όμορφα! Γεννημένος μουσικός. Το πρόσωπό του ευγενικό, αξιοπρεπές, διακριτικό και θλιμμένο.

Posted in Αταξινόμητα, Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , , , , | 13 Σχόλια

Η Ανεργία μπορεί να γίνει το όπλο μας| της Penny Inwonderland

Στην προσπάθειά τους να μας εξαθλιώσουν κάνουν και λάθη. Γιατί το τέλειο έγκλημα ΔΕΝ υπάρχει. Γινόμαστε όλο και περισσότεροι.

Posted in Τα δικά μας κείμενα. | Tagged , , , | 3 Σχόλια

«Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται»

Ο Χρόνης Μίσσιος διαβάζει… Χρόνη Mίσσιο. Από το βιβλίο του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε?»

Posted in Αφιερώματα | Tagged , , | Σχολιάστε

«Πότε θ’ ανοίξουν οι αγκαλιές μας, πέτρες, λουλούδια και βροχή κι άνθρωποι ν’ αγκαλιαστούμε;» Nίκος Καζατζάκης

Απόσπασμα από «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη. <<Έσκυψε στη ρίζα ενός φράχτη, έκοψε τα πρώτα, άγρια ζαμπάκια· τα κοίταξε πολλήν ώρα, αχόρταγα, σα να ‘βλεπε πρώτη φορά ζαμπάκια, τα μύρισε σφαλνώντας τα μάτια, αναστέναξε και μου … Συνέχεια

Posted in Αταξινόμητα, Αφιερώματα | Tagged , , , , | Σχολιάστε